shelovesreading.com

แคเทอรีน มาร์แชลล์

ผู้ประพันธ์ “Meeting God At Every Turn”

แปลและเรียบเรียงจาก http://community.michiana.org/baptist/fame.html

โดย...วชิราวรรณ

ตอนอายุสิบห้าปี แคเทอรีน มาร์แชลล์ รู้สึกว่าพระเจ้าทรงนำเธอให้มอบชีวิตและความปรารถนาทั้งหลายไว้กับพระองค์ ในหนังสือชื่อ “Meeting God At Every Turn” นั้น เธอเขียนว่า “มีความฝันสองอย่างที่ฝังแน่นอยู่ในจิตใจฉัน นั่นคือการไปเรียนที่วิทยาลัย Agnes Scott (ในรัฐแอตแลนตา) กับการเตรียมพร้อมสำหรับชายหนุ่มผู้ดีเยี่ยม ซึ่งจะมาจากแดนไกลเพื่อขอเธอแต่งงาน

“วิทยาลัย Agnes Scott ตอบรับฉันแล้ว แม้ว่าฉันจะเก็บเงินไว้บ้าง...แต่เราก็ยังขาดเงินอีกหลายร้อยเหรียญที่จำเป็น” ตอนจบชั้นมัธยมปลาย ภาวะเศรษฐกิจตกต่ำครั้งใหญ่ในอเมริกาได้ทำลายเศรษฐกิจ และส่งผลกระทบต่อเงินเดือนของบิดาเธอซึ่งเป็นศิษยาภิบาลอยู่ในโบสถ์เล็กๆ แห่งหนึ่ง

ค่ำวันหนึ่ง มารดามาพบเธอนอนร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่บนเตียง “แม่มานั่งข้างๆ ฉันและพูดว่า ‘แม่กับหนูจะมาจัดการเรื่องนี้กันเดี๋ยวนี้แหละ...แม่รู้ว่าเป็นการถูกต้องที่หนูไปเรียนต่อที่วิทยาลัยนั้น ทุกปัญหามีทางออก ให้เรามาถามพระเจ้าว่าจะให้เราทำอย่างไรจึงจะทำให้ความฝันนี้เป็นจริง’

“เสียงสะอื้นไห้ในลำคอฉันก็พลันหยุดลง ฉันรู้ว่าตอนนี้ฉันต้องทำอย่างไร ฉันจึงอธิษฐานว่า 'องค์พระผู้เป็นเจ้า ข้าพระองค์มอบความฝันนี้ไว้กับพระองค์ ข้าพระองค์มอบความฝันทั้งหมดไว้ในพระหัตถ์ของพระองค์...ให้พระองค์เป็นผู้ตัดสิน’”

ช่วงขณะแห่งความสัตย์ซื่อในวัยเยาว์นั้นเองที่ฟื้นฟูสภาพกายและจิตของเธอไปจนตลอดชีวิต “ฉันเรียนรู้ว่าราคาแห่งความสัมพันธ์กับพระเจ้านั้น คือการเอาหน้ากากและการเสแสร้งทั้งมวลของเราโยนทิ้งไปให้หมด เราต้องมาหาพระองค์ด้วยความสัตย์ซื่ออย่างแท้จริง ‘อย่างที่เราเป็น’ หรือไม่ก็ไม่ต้องมาหาพระองค์เลย ความซื่อสัตย์และจริงใจของฉันทำให้ฉันผ่อนคลาย มันลบล้างความรู้สึกผิด และมันก็ทำให้ความเชื่อของฉันเข้มแข็งขึ้น” แคเทอรีนได้ไปเรียนที่วิทยาลัย Agnes Scott และที่นั่นเองที่เธอพบและในที่สุดก็แต่งงานกับ ปีเตอร์ มาร์แชลล์ ผู้ซึ่งต่อมาได้เป็นอนุศาสนาจารย์ของวุฒิสภาสหรัฐฯ

แม้ว่าการพบปะกันระหว่างพวกเขาในตอนแรกๆ จะเป็นระยะเวลาสั้นๆ แต่แคเทอรีนก็รู้สึกว่าเธอตกหลุมรักศิษยาภิบาลชาวสก็อตคนนี้เสียแล้ว อย่างไรก็ตาม ตารางการเทศนาของปีเตอร์บวกกับหน้าที่ต่างๆ ในการเป็นศิษยาภิบาล ทำให้เขามีเวลาออกเดทกับแคเทอรีนน้อยมาก อีกครั้งหนึ่งที่พระเจ้ากำลังรุกเร้าให้เธอวางความปรารถนาส่วนตัวใดๆ ไว้กับพระองค์ และหลังจากอธิษฐานมอบผลแห่งสัมพันธ์รักนี้ไว้กับพระองค์แล้ว ความรักระหว่างเขาทั้งสองก็เติบโตขึ้น และตอนปลายปีสุดท้ายในวิทยาลัย ปีเตอร์ก็ขอเธอแต่งงาน เธอเขียนว่า “เป็นเวลาถึงสามปีที่ฉันหลงรัก ปีเตอร์ มาร์แชลล์ อย่างไร้ความหวังใดๆ และตอนนี้ก็มาถึงช่วงเวลาที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิตฉัน นั่นคือการขอแต่งงานจากผู้ชายในฝันของฉัน แต่ฉันก็ยังลังเล ทำไมล่ะ ในช่วงขณะนั้น ฉันได้ตระหนักถึงวิธีการใหม่ที่พระเจ้าได้ทรงกระทำในชีวิตมนุษย์ และในช่วงขณะแห่งการตระหนักนั้น ฉันก็เติบโตเป็นผู้ใหญ่ขึ้นมาก

“เกือบจะในทันทีที่พบกันครั้งแรก ฉันก็มีความรู้สึกแปลกๆ ว่าพระเจ้าได้ทรงกำหนดหนทางแห่งชีวิตร่วมกันระหว่างฉันกับปีเตอร์ไว้แล้ว สิ่งนั้นสำคัญยิ่งจนทำให้ฉันมั่นใจว่า ฉันถูกกำหนดไว้ให้เป็นส่วนหนึ่งในหนทางนี้

“ฉันเรียนรู้ว่า เพราะพระเจ้าทรงรักเรามาก บ่อยครั้งพระองค์จึงทรงนำพาเราด้วยการฝังตรึงความฝันที่สวยงามของพระองค์ไว้ในผืนดินอันแห้งแล้งแห่งหัวใจมนุษย์ เมื่อความฝันนั้นเติบโตขึ้น และเมื่อเวลาแห่งความสมปรารถนาในความฝันนั้นสุกงอม เราก็จะพบด้วยความประหลาดใจและความปีติยินดีว่า น้ำพระทัยของพระเจ้าได้กลายเป็นความต้องการของเรา และความต้องการของเราก็กลายเป็นน้ำพระทัยพระเจ้า” ในวันที่ 4 พฤศจิกายน ค.ศ. 1936 แคเทอรีน กับ ปีเตอร์ ก็แต่งงานกัน

เธออายุได้เพียงยี่สิบสามปีเท่านั้นตอนทั้งคู่ย้ายไปอยู่ที่กรุงวอชิงตัน ดี.ซี. ที่ซึ่งปีเตอร์ได้กลายเป็นศิษยาภิบาลของคริสตจักรเพรสไบทีเรียนบนนถนนนิวยอร์ค (New York Avenue Presbyterian Church) ในเดือนมกราคม 1940 ปีเตอร์ จอน บุตรชายคนแรกและคนเดียวของพวกเขาก็ถือกำเนิด ตอนนั้น ชื่อเสียงของสามีเธอในฐานะคนของพระเจ้าผู้อุทิศตัวอย่างลึกซึ้งก็ขจรขจาย บรรดาสมาชิกสภาผู้แทนฯ วุฒิสมาชิก และผู้คนจากทุกชนชั้นและอาชีพก็เข้ามานมัสการในโบสถ์

ในช่วงสูงสุดแห่งงานรับใช้ของพวกเขา แคเทอรีนเป็นวัณโรค มีการรักษาเพียงอย่างเดียวในสมัยนั้นคือการพักผ่อนอย่างเต็มที่ บรรดาแพทย์ต่างให้ความมั่นใจว่าเธอจะหายเป็นปกติภายในสามหรือสี่เดือน แต่เวลาสองปีผ่านไป อาการเธอก็ยังทรงตัวอยู่อย่างนั้น

เธอต่อสู้กับความรู้สึกหดหู่ขณะเฝ้าดูสามีกับบุตรชายดำเนินชีวิตที่แยกจากตัวเธอ การเขียนบันทึกเป็นเครื่องบรรเทาความทุกข์ของเธอ เธอได้บันทึกการสนทนากับพระเจ้า รวมถึงความหวังในการหายโรคที่พระองค์จะประทานแก่เธอ คืนหนึ่ง ขณะพักอยู่ในบ้านบิดามารดาเธอ เธอก็ตื่นตัวและตระหนักรู้อันเนื่องจากความรู้สึกที่ว่าพระเจ้าสถิตอยู่ใกล้ “ฉันรู้ว่าพระเยซูกำลังยิ้มให้ฉันอย่างอ่อนโยนและเต็มไปด้วยความรัก...ท่าทีของพระองค์ดูเหมือนจะบอกว่า ‘ทำใจให้สบายเถอะ! ไม่มีสิ่งใดในที่นี้ที่เราทำไม่ด้หรอก’

“ความจริงอันไม่อาจลืมได้ในพระธรรมสดุดีบทที่ 23 ของกษัตริย์ดาวิดนั้นกลับมีชีวิตชีวาขึ้นมาในประสบการณ์ของฉัน นี่เป็นระยะเวลาของการติดอาวุธ...การเตรียมพร้อมฝ่ายวิญญาณ สำหรับชีวิตแห่งการเปลี่ยนแปลงที่ว้าวุ่นสับสน แห่งช่วงขณะใหญ่ยิ่งและสูงส่งที่ตามมา และแห่งการถลาพรวดลงไปในช่วงตกต่ำ” หลังจากนั้นไม่นาน การฉายเอกซเรย์ก็แสดงว่ามีการเปลี่ยนแปลงที่ดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด และภายในเวลาหกเดือน พวกหมอก็ประกาศว่าเธอหายสนิทดีแล้ว

“จากช่วงเวลาหลายปีแห่งความได้เปรียบนั้น ตอนนี้ฉันสามารถมองเห็นได้ว่า การถูกบังคับให้นอนราบลงไปบนทุ่งหญ้าเขียวชอุ่มข้างลำธารสงบ ซึ่งความจริงแล้วก็คือการโดดเดี่ยวอยู่บนเตียงนอนนั้น เป็นช่วงเวลาแห่งการฝึกปรือ วันแล้ววันเล่าที่พระเจ้าทรงเป็นครูและฉันเป็นนักเรียน ฉันต้องการพระองค์ทุกวันไปจนตลอดชีวิตของฉัน และยิ่งกว่านั้นก็คือไปตลอดชั่วนิจนิรันดร์” หลังจากนั้นไม่นาน ปีเตอร์ก็เสียชีวิตอย่างกะทันหัน และพระเจ้าก็ประทานความหวังที่เธอต้องการว่า “‘แน่ทีเดียวที่ความดีและความรักมั่นคงจะติดตามข้าพเจ้าไปตลอดวันคืนชีวิตของข้าพเจ้า’ ซึ่งเป็นเครื่องประกันของพระองค์ที่ประทานแก่ฉันกับลูกชาย ผู้ซึ่งจะต้องคิดถึงพ่อของเขาด้วยความปวดร้าวใจ”

ด้วยตระหนักว่าตอนนี้เธอมีความรับผิดชอบและจุดประสงค์ที่ยิ่งใหญ่กว่าในชีวิต แคเทอรีนจึงดำเนินชีวิตต่อไปและกลายเป็นนักพูดและนักเขียนที่มีชื่อเสียง หนังสือชื่อ “A Man Called Peter” ซึ่งเป็นชีวประวัติของสามีเธอนั้น เป็นหนังสือที่มีชื่อเสียงที่สุดเล่มหนึ่งของเธอ แคเทอรีน มาร์แชลล์มีชีวิตที่เป็นพยานถึงพระคุณอันไม่สิ้นสุดของพระเจ้าตราบลมหายใจสุดท้ายของเธอ