shelovesreading.com

เฮนเรียตตา เมียร์ส

“ความฝันอันยิ่งใหญ่”

แปลและเรียบเรียงจาก http://community.michiana.org/baptist/fame.html

โดย...วชิราวรรณ

ผู้คนที่รู้จัก เฮนเรียตตา เมียร์ส ต่างพูดกันว่าเธอเป็นสตรีแห่งนิมิต นั่นคือเป็นคนที่ไม่กลัวในการพึ่งพาพระเจ้า ไม่ว่าสถานการณ์เหล่านั้นจะยากลำบากเพียงไร พวกเขายังเล่าอีกว่าเธอซื่อสัตย์และมอบถวายแด่พระเจ้าด้วยใจเด็ดเดี่ยว อันเป็นลักษณะที่พัฒนามาตั้งแต่วัยเยาว์และคงอยู่กับเธอตราบจนวันตาย

ครั้งหนึ่ง บิลลี แกรแฮม พูดถึงเธอว่า “ผมสงสัยว่าถ้ามีผู้หญิงคนอื่นๆ นอกจากแม่ผมกับภรรยาผม ที่มีอิทธิพลอย่างชัดเจนยิ่งต่อชีวิตผมแล้วละก็ คงต้องเป็นเธออย่างแน่นอน เพราะเธอเป็นคริสเตียนที่ยิ่งใหญ่ที่สุดคนหนึ่งเท่าที่ผมรู้จัก!”

เฮนเรียตตาเป็นบุตรคนสุดท้องในจำนวนพี่น้องเจ็ดคน เธอเกิดที่เมืองฟาร์โก รัฐนอร์ทดาโกตา ในปี ค.ศ. 1890 มารดาเธอเป็นพลังที่ขับเคลื่อนเธออยู่เบื้องหลัง ให้เธออุทิศชีวิตแด่พระเยซูนับแต่เธอยังเล็ก ตอนเธอเป็นผู้อำนวยการแผนกคริสเตียนศึกษาที่ คริสตจักร เฟิร์ส เพรสไบทีเรียน (First Presbyterian Church) ในฮอลลีวูด ในปี 1928 นั้น เฮนเรียตตากำลังจะกลายเป็นผู้ให้การศึกษาด้านคริสเตียนที่โดดเด่นที่สุดในยุคสมัยของเธอ

เฮนเรียตตาบอกว่า “พระเจ้าไม่ได้เรียกเราให้นั่งดูอยู่ข้างๆ สนาม พระองค์เรียกเราให้ออกไปในสนาม...ออกไปแข่งขัน” การรู้จักพระคริสต์อย่างลึกซึ้งและออกไปบอกคนอื่นๆ เกี่ยวกับพระองค์นั้น เป็นวัตถุประสงค์แรกและสำคัญที่สุดของเธอ

สามปีหลังจากมารับตำแหน่งผู้อำนวยการแผนกคริสเตียนศึกษาที่โบสถ์ ผู้เข้าเรียนรวีวารศึกษาก็เพิ่มขึ้นจาก 400 คนเป็น 4,000 คน ในระหว่างนั้น มีคนหนุ่มสาวกว่า 400 คนถวายตัวรับใช้พระเจ้าเต็มเวลา หนึ่งในนั้นคือ บิลล์ ไบรท์ ซึ่งเป็นผู้ก่อตั้งองค์การ แคมพัส ครูเสด ฟอร์ ไครส์ท (Campus Crusade for Christ)

ตอนเธอยังเด็ก บรรดาแพทย์บอกมารดาของเธอว่า ตาเธอจะบอดตอนอายุสามสิบ แต่เฮนเรียตตาก็เชื่อมั่นว่าพระเจ้าทรงมีจุดประสงค์ในชีวิตเธอ ดังนั้น เธอจึงอ่านหนังสือและศึกษาทุกสิ่งที่เธอสามารถทำได้ ถ้าเธอต้องสูญเสียสายตาตอนอายุสามสิบปีจริงๆ อย่างที่พวกหมอบอก เธอสมัครเข้าเรียนที่มหาวิทยาลัยมินนิโซตา อันเป็นการทำสิ่งตรงข้ามกับคำแนะนำของแพทย์ และเธอได้รับปริญญาเกียรตินิยมด้วย

หลังจบมหาวิทยาลัย เธอก็ตอบรับเข้าสอนวิชาเคมีในโรงเรียนมัธยมแห่งหนึ่ง และขณะเธอทนทุกข์จากอาการสายตาสั้นอย่างมากตลอดชีวิตของเธอนั้น พระเจ้าไม่เคยอนุญาตให้เธอตาบอดเลย

เฮนเรียตตามีความปรารถนาที่เพิ่มมากขึ้นในการเป็นมิสชันนารี แต่พระเจ้าไม่ทรงนำเธอในด้านนี้ พระองค์กลับทรงเปิดประตูไปสู่งานรับใช้ที่ คริสตจักร เฟิร์ส เพรสไบทีเรียน แทน และเฮนเรียตตาก็สารภาพว่ามันไม่เหมือนสิ่งใดที่เธอเคยนึกฝันไว้เลย

เมื่อเข้าไปเริ่มงานใหม่ที่คริสตจักรนี้ เธอก็ค้นพบว่าสื่อการสอนที่ใช้สอนในโรงเรียนรวีวารศึกษา (โรงเรียนสอนศาสนาวันอาทิตย์ – ผู้แปล) นั้นไปไม่ได้กับความเชื่อของเธอ มีบทเรียนหนึ่งซึ่งเขียนว่าอัครสาวกเปาโลรอดชีวิตจากเรือแตกที่มอลต้า (กิจการบทที่ 27-28) ก็เพราะเขาได้ “กินแครอทจึงได้แข็งแรง”

สิ่งนี้ทำให้เฮนเรียตตาตกใจ เพราะเธอรู้ว่าเป็นพระหัตถ์ของพระเจ้าต่างหากที่ช่วยชีวิตเปาโลกับคนอื่นๆ ไว้ สื่อการสอนนั้นจึงถูกส่งคืนสำนักพิมพ์ในทันทีพร้อมกับคำอธิบายว่า เธอไม่สามารถใช้บทเรียนใดๆ ที่ปฏิเสธการอัศจรรย์ในพระคัมภีร์ไบเบิลได้

ในวันเวลาเหล่านั้น สื่อการสอนหรือวรรณกรรมที่ใช้ในโรงเรียนรวีวารศึกษามีจำกัด เฮนเรียตตาจึงไม่มีทางเลือก นอกจากว่าเธอจะต้องเขียนบทเรียนเหล่านั้นด้วยตัวเอง เอิร์ล โร ซึ่งเป็นบรรณาธิการของหนังสือชื่อ “Dream Big, the Henrietta Mears Story” เขียนไว้ว่า “เฮนเรียตตาคะยั้นคะยอว่าแผนกคริสเตียนศึกษาที่ควรค่าสมชื่อนี้ต้องเป็นคริสเตียน และการเป็นคริสเตียนหมายความว่าบทเรียนทุกบทต้องถวายเกียรติแด่พระคริสต์ และในทางกลับกัน ก็ต้องหมายความว่าครูรวีทุกคนต้องสัตย์ซื่อต่อพระคัมภีร์ไบเบิลด้วย”

เฮนเรียตตาผู้ซึ่งเป็นที่รู้จักในความมีพลังอันไม่จำกัด มีเสียงหัวเราะที่สามารถติดต่อไปยังคนอื่นได้ และชอบสวมหมวกสีสันสดใส ก็เริ่มเขียนสื่อการสอนที่เธอกับเจ้าหน้าที่จะใช้ในการสอนเยาวชนชายหญิงที่มานมัสการพระเจ้าที่โบสถ์ ซึ่งมีเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ บทเรียนเหล่านี้จะต้องอาจหาญ ท้าทาย และจับใจ และในขณะเดียวกันก็ต้องเน้นหลักการแห่งพระคำพระเจ้าด้วย

ไม่นานหลังจากนั้น ความพยายามของเธอก็ได้รับผล มีการร้องขอบทเรียนเหล่านี้มากมายจากทั่วทั้งประเทศ เจ้าหน้าที่ของเธอต้องทำงานล่วงเวลาเพื่อทำสำเนาบทเรียนและจัดส่งทางไปรษณีย์ เมื่อมีความต้องการที่เพิ่มขึ้นอย่างมหาศาล เฮนเรียตตากับกลุ่มนักธุรกิจกลุ่มหนึ่งก็จัดตั้งสำนักพิมพ์ กอสเปล ไลท์ (Gospel Light Publications) ขึ้น ซึ่งเป็นสำนักพิมพ์แรกๆ ในด้านคริสเตียนศึกษา

อย่างไรก็ตาม งานสำนักพิมพ์ไม่ใช่ขอบเขตความรู้ความชำนาญของเธอ เธอชอบอยู่กับเยาวชน และรู้สึกสบายใจเมื่อได้อยู่กับพวกเขาและพระคัมภีร์ไบเบิลของเธอ

เป็นเวลาหลายปีที่เฮนเรียตตาแสวงหาสถานที่ที่จะจัดค่าย เพื่อเธอจะสามารถพานักเรียนนักศึกษาในระดับชั้นมัธยมปลายกับมหาวิทยาลัยไปพักได้ เฮนเรียตตาบอกว่า “ถ้าคุณนำผู้คนไปอยู่ในบรรยากาศที่พวกเขารู้สึกใกล้ชิดกับพระเจ้า และจากนั้นก็ท้าทายพวกเขาด้วยพระวจนะของพระองค์ พวกเขาก็จะตัดสินใจ” ด้วยเชื่อว่าพระเจ้าจะเป็นผู้ทรงชี้ทางให้ เธอจึงอธิษฐานขอสติปัญญาจากพระองค์ มีรีสอร์ตแห่งหนึ่งซึ่งเป็นของเอกชนและตั้งอยู่ในแถบภูเขา ซาน เบอร์นาร์ดิโน ประกาศขาย แต่ราคาสูงเกินไป ความฝันอันยิ่งใหญ่นี้ดูเหมือนจะเป็นไปไม่ได้ แต่เฮนเรียตตาก็เรียกให้ผู้คนมาอธิษฐานด้วยกัน เธอยืนกรานว่าพวกเขาควรจะ “ฝันให้ใหญ่เข้าไว้เมื่อใดก็ตามที่มีพระเจ้าเข้าร่วมด้วย” และวางใจพระองค์สำหรับพระพรของพระองค์ที่จะตอบคำอธิษฐานในเวลาของพระองค์ หลังจากเกิดเหตุการณ์อัศจรรย์เหตุการณ์หนึ่ง ฟอเรสท์ โฮม (Forest Home) ซึ่งมีราคาถึง 350,000 เหรียญที่ประกาศขายในปี 1938 ก็ตกลงขายให้ในราคาเพียง 30,000 เหรียญเท่านั้น

คนที่ไปเข้าค่ายในครั้งนั้น ต่างระลึกถึงวันเวลาเหล่านั้นอันเต็มไปด้วยกิจกรรมและเสียงหัวเราะ อีกทั้งทุกค่ำคืนยังเต็มเปี่ยมไปด้วยการเรียนรู้และความเข้าใจฝ่ายวิญญาณ บริเวณด้านนอกที่มีภูเขาล้อมรอบยังเป็นสถานที่ที่มีการอุทิศและมอบถวายชีวิตแด่พระคริสต์ต่อหน้ากองไฟที่ลุกโชติช่วง

สิ่งหนึ่งในหลายๆ สิ่งที่ได้นำเฮนเรียตตามายังรัฐแคลิฟอร์เนียคือโอกาสที่จะได้เป็นพยานกับคนเหล่านั้นที่อยู่ในธุรกิจบันเทิง พระเจ้าทรงเปิดประตูไปสู่บริเวณนี้ผ่านทางกลุ่มคริสเตียนในฮอลลีวูด ซึ่งเริ่มจัดการประชุมขึ้นในบ้านของเฮนเรียตตา การรับใช้ของเธอทำให้นักวิชาชีพในธุรกิจบันเทิงหลายคนมารู้จักพระคริสต์ เพื่อนคนหนึ่งตั้งข้อสังเกตว่า “โดยการที่พระเจ้าทรงนำเธอ เธอจึงนำคนอื่นๆ มาสู่ความเชื่อ”

ในวันที่ 20 มีนาคม 1963 เฮนเรียตตาได้ “ผ่านม่านกั้นระหว่างปัจจุบันกับภายหลังจากนั้น...” บางคนกล่าวว่า “มันไม่ใช่สิ่งใหม่สำหรับเธอที่จะไปพบองค์พระผู้เป็นเจ้าแต่เพียงลำพัง เพราะเธอได้ทำอย่างนั้นอยู่บ่อยๆ แต่ครั้งนี้เธอเพียงแต่ไปกับพระองค์เท่านั้น”