shelovesreading.com

อมีเลีย แอร์ฮาร์ท

“สตรีคนแรกผู้บินเดี่ยวข้ามมหาสมุทร”

แปลและเรียบเรียงจาก http://www.history.navy.mil/faqs/faq3-1.htm

โดย...วชิราวรรณ

อมีเลีย แอร์ฮาร์ทเกิดเมื่อวันที่ 24 กรกฎาคม ค.ศ.1897 ในเมืองแอทชิสัน รัฐแคนซัส เธอเริ่มอาชีพนักบินในปี 1921 ที่ลอส แอนเจลีส เมื่ออายุเพียง 24 ปี โดยสมัครเข้ารับการอบรมการบินจาก Neta Snook และก็ซื้อเครื่อง Kinner Airstar ซึ่งเป็นเครื่องบินลำแรกของเธอ แต่เนื่องจากครอบครัวมีปัญหา เธอจึงขายเครื่องบินลำนี้ไปในปี 1924 และย้ายกลับไปอยู่ในแถบตะวันออก ที่ซึ่งเธอได้งานทำเป็นนักสังคมสงเคราะห์ สี่ปีต่อมา เธอก็กลับไปบินอีก คราวนี้เธอซื้อเครื่องบิน Avro Avian และได้กลายเป็นสตรีคนแรกที่บินเดี่ยวข้ามทวีป จากนั้นเป็นต้นมา เธอก็กลายเป็นผู้สร้างและทำลายสถิติในด้านความเร็วและระยะทางของตัวเอง ทั้งในการแข่งขันและการบินผาดโผนที่ จอร์จ พาล์มเมอร์ พัทแนม สามีเธอเป็นผู้สนับสนุน

อมีเลียเป็นที่รู้จักกันดีในปี 1932 เมื่อเธอกลายเป็นสตรีคนแรกที่บินเดี่ยวข้ามมหาสมุทรแอตแลนติก อันเป็นการเฉลิมฉลองครบรอบปีที่ห้าแห่งความสำเร็จของ ชาร์ลส์ ลินด์เบิร์ก ด้วยการบินเครื่อง Lockheed Vega จาก Harbor Grace ที่ นิวฟาวด์แลนด์ ไปยังลอนดอนเดอร์รี ประเทศไอร์แลนด์ ในปีนั้น เธอได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ Distinguished Flying Cross จากสภาคองเกรส ได้รับ Cross of Knight of the Legion of Honor จากรัฐบาลฝรั่งเศส และได้รับ Gold Medal ของสมาคม National Geographic จากประธานาธิบดีฮูเวอร์

ในเดือนมกราคม ปี 1935 อมีเลียกลายเป็นบุคคลแรกที่บินเดี่ยวข้ามมหาสมุทรแปซิฟิก โดยบินจากโฮโนลูลูไปยังโอ๊คแลนด์ รัฐแคลิฟอร์เนีย ต่อมาในปีนั้น เธอก็บินเดี่ยวจาก ลอส แองเจลิส ไปยัง แมกซิโก ซิตี และกลับไปยัง นวร์ก รัฐนิวเจอร์ซี และในเดือนกรกฎาคม ปี 1936 เธอก็ได้รับเครื่องบิน Lockheed 10E “Electra” โดยการสนับสนุนด้านการเงินจากมหาวิทยาลัย Purdue และเธอก็เริ่มวางแผนการบินรอบโลก

แม้เธอจะมิใช่มนุษย์คนแรกที่บินรอบโลก แต่การบินครั้งนี้เป็นการบินในระยะทางที่ยาวที่สุด นั่นคือ 29,000 ไมล์ โดยบินไปตามแถบเส้นศูนย์สูตร (equatorial route) ในวันที่ 17 มีนาคม 1937 เธอเริ่มบินตอนแรก คือบินจากโอ๊คแลนด์ รัฐแคลิฟอร์เนีย ไปยังฮอโนลูลู รัฐฮาวาย แต่สามวันต่อมา ยางข้างหนึ่งเกิดระเบิดตอนนำเครื่องขึ้น เครื่องบินเสียหายอย่างหนักจนต้องส่งกลับไปซ่อมที่แคลิฟอร์เนีย ดังนั้นการบินครั้งนี้จึงต้องยกเลิก ความพยายามครั้งที่สองเริ่มที่ไมอามี ครั้งนี้จะบินจากตะวันตกไปทางตะวันออก และ เฟรด นูแนน ซึ่งเป็นอดีตนักบินของสายการบิน Pan Am จะเป็นผู้นำในการบินให้อมีเลีย และเป็นเพื่อนร่วมทางเพียงคนเดียวตลอดการเดินทาง พวกเขาออกจากไมอามีในวันที่ 1 มิถุนายน และหลังจากหยุดพักหลายแห่ง ทั้งในอเมริกาใต้ แอฟริกา และทวีปย่อยๆ รวมไปถึงเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ พวกเขาก็มาถึง Lae ในประเทศนิวกีนี ในวันที่ 29 มิถุนายน พวกเขาได้เดินทางเป็นระยะทางประมาณ 22,000 ไมล์แล้ว และยังเหลืออีก 7,000 ไมล์ที่จะต้องบินข้ามมหาสมุทรแปซิฟิก

ในวันที่ 2 กรกฎาคม 1937 เวลา 0000 GMT อมีเลียกับนูแนนบินออกจาก Lae จุดหมายปลายทางที่พวกเขาตั้งใจจะไปถึงคือเกาะ Howland ซึ่งเป็นเกาะเล็กๆ ที่ยาวประมาณสองสามไมล์และสูง 20 ฟุต และอยู่ห่างออกไปประมาณ 2,556 ไมล์ ตำแหน่งสุดท้ายที่มีรายงานว่าพบเห็นเครื่องบินของพวกเขาคือขณะบินอยู่เหนือหมู่เกาะ Nukumanu เรือเร็วของเจ้าหน้าที่ตรวจชายฝั่งทะเลของสหรัฐฯ ที่ชื่อ USCGC Itasca จอดอยู่ที่สถานีใกล้ๆ กับเกาะ Howland และก็ได้รับคำสั่งค่อนข้างด่วนให้ติดต่อกับเครื่องบินของอมีเลีย และนำทางเธอไปยังเกาะนั้นเมื่อเครื่องบินของเธอบินมาอยู่ในระยะที่มองเห็นได้

แต่ปรากฏว่า ทั้งอมีเลียและเฟรดมีความรู้เพียงน้อยนิดในการเดินหนด้วยวิทยุ (radio navigation) คลื่นความถี่ที่อมีเลียใช้นั้นไม่เหมาะกับการค้นพบทิศทาง (ความจริงคือว่า เธอไม่ได้นำเครื่องมือรับส่งคลื่นวิทยุซึ่งมีความถี่ที่ต่ำกว่านี้มาด้วย ซึ่งอาจจะทำให้เรือเร็ว Itasca สามารถค้นหาตำแหน่งของเครื่องบินของเธอพบ) และคุณภาพการรับส่งคลื่นของเครื่องมือสื่อสารของเธอก็ต่ำ หลังจากความพยายามอันสิ้นหวังถึงหกชั่วโมงในการติดต่อสื่อสารระหว่างกัน พวกเขาก็ขาดการติดต่อกันอย่างสิ้นเชิง

ดังนั้น ทีมค้นหาร่วมกันระหว่างกองทัพเรือและเจ้าหน้าที่ตรวจชายฝั่งทะเลจึงถูกจัดตั้งขึ้น แต่ก็ไม่สามารถหาหลักฐานทางกายภาพของนักบินทั้งสองและเครื่องบินได้ แต่การวิเคราะห์ด้วยวิธีสมัยใหม่ได้บ่งชี้ว่า หลังจากพวกเขาบินผ่านหมู่เกาะ Nukumanu แล้ว อมีเลียก็เริ่มบินออกนอกเส้นทางอย่างไม่ตั้งใจ โดยบินมุ่งไปยังจุดที่อยู่ห่างออกไปประมาณ 100 ไมล์ NNW ของ Howland โดยทั่วไปแล้วนักวิจัยเชื่อว่าน้ำมันหมด เครื่องบินจึงตกลงไปในทะเล และอมีเลียกับเฟรดก็เสียชีวิตทั้งคู่