shelovesreading.com

จากนามธรรมสู่รูปธรรม
(ประสบการณ์ของฉันในการสอนเด็กๆ)

แปลและเรียบเรียง (โดยได้รับอนุญาต)

จาก From Concrete To Abstract

by Laurel Parmley

“พ่อทุกคนที่ผมรู้จักรู้สึกไม่มีความสามารถพอและรู้สึกเหมือนตัวเองล้มเหลว แม้ว่าลูกๆ ของพวกเขาจะดีเลิศราวทูตสวรรค์ก็ตาม ยังคงมีความคิดแบบหาเรื่องจับผิดเช่นนี้อยู่ในตัวเรา ด้วยเหตุใดเหตุหนึ่ง ผมเองก็รู้สึก (ว่าตัวเอง) มีความสามารถไม่ถึงขนาด และบางทีมันอาจจะเป็นความจริง บางทีความจริงของเรื่องนี้ก็คือว่า เราทุกคนผิดปกติหรือมีความสามารถเพียงน้อยนิดในฐานะบิดา ซึ่งก็คือเป็นสิ่งสำคัญอย่างยิ่งที่ว่า เราต้องเอามือของลูกออกจากมือเรา แล้วนำมือนั้นไปวางไว้ในพระหัตถ์ของผู้หนึ่งซึ่งเป็นพระบิดาแท้จริงของพวกเขา”
Gayle Erwin, Carbondale A/G, June 18, 2006 (วันพ่อ)

แตงกวา (อายุ 3 ขวบ) ชอบจับมือของเราในทุกแห่งที่เราไป นั่นทำให้เธอรู้สึกมั่นคงปลอดภัยมากขึ้น เราสามารถนำพาเธอไปในที่ที่เธอต้องการได้ เราสามารถช่วยไม่ให้เธอหกล้มได้ นี่เป็นสิ่งดีและปกติสำหรับเด็กอายุขนาดเธอ อย่างไรก็ตาม มีบางสิ่งผิดปกติอย่างแน่นอนถ้าแจ๊ก (อายุ 18 ปี!) ต้องการจะจับมือของเราในทุกแห่งที่เขาไป และร้องไห้เมื่อเราไม่พาเขาไปด้วย แต่แจ๊คก็ยังคงต้องการความรู้สึกมั่นคงปลอดภัยเช่นกัน เขายังต้องการบางคนที่จะนำพาเขา เขายังต้องการบางคนที่จะคอยช่วยเขาไม่ให้ล้ม เราทุกคนทำเช่นนั้น นั่นเป็นเหตุผลที่ว่าทำไมเราจึงต้องสอนเด็กๆ ถึงวิธีที่จะปล่อยมือของเรา แล้วไปจับพระหัตถ์ของพระเจ้าแทน

ฉันรู้สึกขอบคุณอย่างมากที่สิ่งนี้เป็นสิ่งที่พ่อแม่ของฉันทำเพื่อฉัน พวกเขาช่วยฉันฝ่าผ่านทุกขั้นตอนของชีวิต และสอนฉันเดินไปกับพระเจ้าในวิธีที่ฉันสามารถเข้าใจได้นับจากเวลาที่ฉันยังเป็นทารกตัวเล็กๆ อยู่ พวกเขาสอนฉันว่าสิ่งใดถูกและสิ่งใดผิด อีกทั้งคาดหวังให้ฉันทำอย่างดีที่สุดเสมอ และทำในสิ่งที่ฉันรู้ว่าถูกต้อง เมื่อฉันทำสิ่งใดผิด พวกเขาก็จะลงวินัยฉันด้วยความรัก แต่ (ขณะเดียวกัน) พวกเขาก็จะพยายามยกฉันให้ขึ้นไปอยู่ในมาตรฐานสูงมากเสมอ ฉันสามารถพูดกับพวกเขาเกี่ยวกับปัญหาหรือความกลัวใดๆ ได้เสมอ พวกเขารับฟังและสอนฉันถึงวิธีที่จะนำสิ่งต่างๆ เหล่านั้นขึ้นทูลต่อพระเจ้า ฉันรู้ว่าฉันจะไม่เป็นอย่างที่ฉันเป็นในทุกวันนี้ถ้าปราศจากความรักและการนำพา (ของพวกเขา) ขณะที่พวกเขาสอนฉันให้เดินไปกับพระเจ้า ฉันเรียนรู้อย่างมากจากพวกเขา ฉันคิดว่าฉันมีพ่อแม่ที่ดีที่สุดในโลก (ฉันรู้ว่าตัวเองลำเอียง) แต่พ่อแม่ฉันกลับรู้สึกว่าพวกเขาไม่ได้ทำสิ่งเหล่านี้อย่างถูกต้องนัก และยังคงปรารถนาที่จะทำให้ดีกว่านี้อีก บางครั้ง เมื่อฉันโทรกลับบ้านเพื่อพร่ำบ่นปัญหาเกี่ยวกับเด็กคนหนึ่งที่ฉันกำลังประสบอยู่ พวกเขาก็จะเล่าให้ฉันฟังว่าพวกเขารู้สึกผิดหวังอย่างไรตอนที่พวกเขาพยายามจะสอนฉัน ฉันคิดว่าพ่อแม่ที่ดีทุกคนต้องการสิ่งเดียวกันนี้ พวกเขาต้องการให้ลูกๆ ประพฤติตัวดีที่โรงเรียน ต้องการให้ลูกๆ มีงานที่ดีทำ มีครอบครัวที่ดี และมีโอกาสดีๆ พวกเขาต้องการให้ลูกๆ เป็นคนสุภาพ น่าเคารพ และต้องการให้คนอื่นๆ คิดดีเกี่ยวกับพวกเขา พ่อแม่คริสเตียนต้องการให้ลูกๆ รับใช้พระเจ้าด้วยสิ้นสุดใจของพวกเขา เราไม่ได้ทำทุกสิ่งอย่างถูกต้องเสมอไป ไม่ว่าเราต้องการจะทำ (ให้ถูกต้อง) มากเพียงไรก็ตาม เรารู้สึกราวกับเราทำให้พวกเขาผิดหวังในบางครั้ง นี่เป็นเหตุผลที่ว่าทำไมจึงเป็นสิ่งสำคัญยิ่งที่จะสอนพวกเขาให้เดินไปกับพระเจ้า เพราะพระองค์จะไม่ทรงทำให้พวกเขาผิดหวัง พระเจ้าทรงรักเด็กๆ มากกว่าที่เรารัก พระองค์ทรงมีแผนการอันยิ่งใหญ่สำหรับชีวิตพวกเขาเกินกว่าที่เราจะสามารถจินตนาการได้ พระเจ้าทรงประสงค์จะสอนลูกๆ ของเรา เราเป็นผู้ที่พระองค์ทรงเลือกให้มาดูแลพวกเขา ถ้าพระเจ้าประทานความรับผิดชอบนี้แก่เรา พระองค์ก็จะประทานกำลังและสติปัญญาแก่เราเพื่อให้เราทำสิ่งนั้นได้

ตอนฉันเรียนอยู่ในชั้นมัธยม ฉันรู้ว่าพระเจ้าทรงประสงค์จะให้ฉันสอนเรื่องเกี่ยวกับพระเยซูแก่เด็กๆ มีสิ่งสำคัญมากมายที่จะต้องสอนพวกเขา แต่สิ่งสำคัญที่สุดที่คุณจะสามารถสอนลูกของคุณได้ คือการสอนให้พวกเขาเดินไปกับพระเจ้า เนื่องจากการสอนเรื่องเกี่ยวกับพระเยซูแก่เด็กๆ เป็นสิ่งสำคัญยิ่ง ฉันจึงรู้สึกว่าเป็นสิ่งสำคัญสำหรับฉันเช่นกันที่จะเรียนรู้วิธีการสอน นั่นเป็นเหตุผลที่ว่าทำไมฉันจึงเลือกเรียนเอกการศึกษาที่มหาวิทยาลัยคริสเตียนแห่งหนึ่ง ซึ่งมีชื่อเสียงอย่างมากในคณะศึกษาศาสตร์ ฉันเรียนรู้อย่างมากเกี่ยวกับเด็กๆ และได้สอนพวกเขามาเป็นเวลาสี่ปี จากนั้นฉันก็มีโอกาสนำสิ่งที่เรียนไปปฏิบัติในอีก 5 ปีต่อมา ด้วยการสอนในโรงเรียน 3 โรงและสอนนักเรียนทุกระดับชั้น ฉันยังได้สอนเด็กๆ ที่โบสถ์มาเป็นเวลาหลายปีอีกด้วย ฉันเริ่มช่วยแม่ฉันสอนชั้นเรียนระวีฯ ของเด็กอายุ 2 ขวบที่โบสถ์ตอนฉันอายุได้ 12 ขวบ ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา ฉันก็ได้สอนในชั้นเรียนระวีฯ หลายชั้น ได้ช่วยงานในวงนักร้องประสานเสียงของเด็กๆ ได้เป็นที่ปรึกษาคนหนึ่งของค่ายเด็ก และได้สอนใน VBS และการประกาศ (พระกิตติคุณ) ในวันเสาร์ในชุมชน ฉันยังได้ช่วยงานในโครงการ Bible Quiz สำหรับเยาวชนและสอนในชั้นการละครของอนุชนอีกด้วย ก่อนที่ฉันจะมาทำงานที่นี่ (บ้านเด็กกำพร้าร่มเย็น – เชียงคำ) ฉันทำงานเป็นผู้ช่วยผู้อำนวยการคริสตจักรเด็ก ได้ริเริ่มโครงการการติวนอกเวลาเรียน และสอนภาษาอังกฤษให้กับคนพูดภาษาสเปน ในช่วง 17 ปีที่ผ่านมา ฉันมีสิทธิพิเศษได้ทำงานร่วมกับบรรดาครูผู้เก่งกาจบางคน และได้เรียนรู้วิธีการสอนจากพวกเขา ประสบการณ์ทั้งหมดเหล่านี้ได้ช่วยเตรียมฉันให้มาสอนที่นี่ ในช่วงเวลาปีครึ่งที่ผ่านมา ฉันได้เรียนรู้อย่างมากจากพวกคุณ แม้ว่าฉันจะมีประสบการณ์การสอนมามากมายหลายหลากวิธี แต่ฉันก็ไม่เคยอยู่กับพวกเด็กๆ วันละ 24 ชั่วโมงมาก่อน ฉันยังได้เรียนรู้อย่างมากเกี่ยวกับภาษาและวัฒนธรรมไทย ขอบคุณมากสำหรับการเป็นครูผู้อดทนต่อฉัน ฉันรู้ว่าฉันไม่เข้าใจสิ่งต่างๆ มากมายเกือบตลอดเวลา และฉันก็ไม่ได้ทำหลายสิ่งด้วยวิธีการที่ถูกต้องเสมอไป แต่พวกคุณทุกคนก็เมตตากรุณาและช่วยเหลือฉันอย่างมาก ฉันไม่สามารถทำสิ่งที่พระเจ้าได้ทรงเรียกให้ฉันทำที่นี่ได้ ถ้าปราศจากพวกคุณที่สอนฉันถึงวิธีที่จะทำสิ่งเหล่านั้นในแบบไทยๆ โปรดช่วยให้ฉันได้เรียนรู้ต่อไปด้วย

วันนี้ ฉันรู้สึกเป็นเกียรติอย่างยิ่งที่ได้มีโอกาสแบ่งปันบางสิ่งที่ฉันได้เรียนรู้กับพวกคุณ ชั้นเรียนสำคัญที่สุดที่ฉันได้ศึกษาตอนอยู่มหาวิทยาลัย คือชั้นเรียนเกี่ยวกับการเติบโตและพัฒนาการของเด็ก วิชาในชั้นนี้ช่วยฉันให้เรียนรู้ถึงวิธีที่เด็กๆ จะเติบโตขึ้นทางร่างกาย อารมณ์ สังคม และจิตใจ การศึกษาเกี่ยวกับวิธีการเรียนรู้ของเด็ก และสิ่งที่พวกเขาสามารถทำได้ในแต่ละช่วงวัยนั้นได้ช่วยให้ฉันกลายเป็นครูที่ดีขึ้น มีสิ่งมากมายที่ต้องเรียนรู้เกี่ยวกับหัวข้อนี้ที่คุณอาจจะใช้เวลาเรียนอีกหลายปี แต่เราจะเพียงเข้าไปศึกษาคร่าวๆ ถึงขั้นตอนสำคัญๆ ของการเติบโตและลักษณะพิเศษพื้นฐานบางลักษณะในแต่ละขั้นตอนเหล่านั้น

ฌอง เพียเจท์ (Jean Piaget) เป็นนักจิตศาสตร์จากประเทศสวิสเซอร์แลนด์ เขาทำการสังเกตและศึกษาเด็กๆ รวมทั้งพฤติกรรมของพวกเขามาเป็นเวลากว่าห้าสิบปีแล้ว ฌองตระหนักว่าจิตใจของเด็กไม่ได้เป็นส่วนย่อขนาดของจิตใจผู้ใหญ่ สมองมนุษย์ยังไม่ได้รับการพัฒนาอย่างเต็มที่จนกระทั่งเด็กเข้าสู่วัยรุ่นตอนปลาย หรือในกรณีของเพศชายบางครั้งก็จนกระทั่งเข้าสู่วัยผู้ใหญ่ตอนต้น (เด็กผู้หญิงโดยทั่วไปมีความเป็นผู้ใหญ่เร็วกว่าเด็กผู้ชาย) การวิจัยได้แสดงให้เห็นว่า 75% ของพัฒนาการทางสมองเกิดขึ้นหลังคลอด พวกเขาไม่สามารถคิดอย่างมีเหตุผลเหมือนผู้ใหญ่ได้จนกว่าจะอายุประมาณ 15 ปี บ่อยครั้งที่เราคาดหวังให้เด็กๆ คิดเหมือนกับผู้ใหญ่ ทั้งๆ ที่พวกเขายังไม่สามารถทำเช่นนั้นได้ เป็นสิ่งสำคัญที่พ่อแม่และครูอาจารย์จะรู้ว่าพวกเขาจะหวังสิ่งใดจากเด็กๆ ได้ขณะที่พวกเด็กๆ กำลังเติบโตขึ้น และจะต้องให้แน่ใจว่าการคาดหวังที่พวกครูอาจมีต่อเด็กๆ ในช่วงอายุหนึ่งๆ นั้นอยู่ในสภาพที่เป็นจริงได้ ตามผลงานวิจัยของฌอง เด็กๆ ก้าวผ่านขั้นตอนพื้นฐานแห่งพัฒนาการทางสติปัญญาสี่ขั้นตอน ฉันจะกล่าวเกี่ยวกับสิ่งเหล่านี้ที่เราสามารถทำได้เพื่อช่วยเสริมความแข็งแกร่งแห่งพัฒนาการทางสมองของเด็กๆ สิ่งเหล่านี้ส่วนใหญ่แล้วเป็นสิ่งที่คุณรู้และกระทำอยู่แล้วตามธรรมชาติ แต่เมื่อคุณรู้ว่าทำไมคุณถึงทำ ก็จะเป็นการช่วยให้คุณคิดและกระทำสิ่งนี้อย่างมีประสิทธิผลมากขึ้น

ขั้นการใช้ประสาทสัมผัสและการเคลื่อนไหว (Sensorimotor Stage) (ตั้งแต่เกิดจนถึง 2 ขวบ)

1. เด็กเรียนรู้เกี่ยวกับตนเองและสิ่งแวดล้อมจากประสาทสัมผัส ได้แก่ การมองเห็น การสัมผัส การดูด ความรู้สึก และการรับรู้ เป็นต้น
2. เด็กพึ่งพาผู้ใหญ่ในการเลี้ยงดู การจะเติบโตและเรียนรู้ได้นั้น ทารกคนหนึ่งต้องสร้างความสัมพันธ์ที่ใกล้ชิด ตอบสนอง และไว้วางใจ กับคนคนหนึ่งเป็นอย่างน้อย
3. เด็กที่ได้รับการเลี้ยงดู ได้รับความรักและการทะนุถนอมอย่างดี มักจะพัฒนาความไว้เนื้อเชื่อใจ ความมั่นคงปลอดภัย และการมองโลกในแง่ดีในระดับพื้นฐาน แต่ถ้าเด็กได้รับการเลี้ยงดูที่ไม่ดี เขาก็จะกลายเป็นคนหวาดระแวงและไม่ไว้ใจใคร

ขั้นก่อนปฏิบัติการ (Preoperational Stage) (2 - 7 ขวบ)

1. เด็กยังไม่สามารถสร้างแนวคิดที่เป็นนามธรรมได้ แต่เรียนรู้ผ่านสิ่งที่เป็นรูปธรรม
2. เด็กมีขีดจำกัดในการเรียนรู้ คือสามารถพุ่งเป้าความสนใจไปทีละเรื่อง (เป็นการยากสำหรับพวกเขาที่จะมองไปในทิศทางมากกว่าหนึ่งทิศทางในเวลาเดียวกันได้)
3. ตามปกติแล้ว กระบวนการคิดของเด็กจะยึดตนเองเป็นศูนย์กลาง (ซึ่งเป็นที่ที่การสอนเป็นสิ่งสำคัญ) เราไม่คาดหวังพวกเขาให้รู้วิธีที่จะทำสิ่งใดสิ่งหนึ่ง แต่เราจะสอนพวกเขาให้ทำสิ่งนั้น
4. เด็กสามารถเชื่อบางสิ่งโดยไม่รู้ว่าทำไมเขาหรือเธอจึงเชื่อเช่นนั้น (ตรงนี้เองที่การมีพ่อแม่ที่รักพระเจ้าเป็นสิ่งสำคัญ) คุณจะสอนเด็กคนหนึ่งซึ่งสามารถเรียนรู้ได้เพียงแค่มองเห็นและสัมผัสเกี่ยวกับพระเจ้าที่พวกเขาไม่อาจเห็นหรือสัมผัสได้ ได้อย่างไร

ระยะก่อนปฏิบัติการ (Preoperational Phase) (2 - 4 ขวบ)

1. ใช้คำพูดแสดงความคิดมากขึ้น แต่เป็นการพูดเรื่องของตัวเอง
2. เด็กสามารถคิดเห็นภาพในสมองได้จากการฟัง หากเด็กมีประสบการณ์ตรงกับสิ่งนั้นมาก่อน
3. เด็กมองทุกสิ่งรอบตัวในเชิงเกี่ยวข้องสัมพันธ์กับตนเองอย่างไร

อายุ 2 ขวบ

1. เรียนรู้เกี่ยวกับโลกด้วยการสัมผัส การมอง การลงมือกระทำ และการฟัง
2. ถ้าเราต้องชี้ให้เห็นความจำกัดทางสติปัญญาจากเด็กในวัยนี้ ก็คือการที่เด็กของคุณจะรู้สึกว่าทุกสิ่งที่เกิดขึ้นในโลกของเขานั้น เป็นผลมาจากบางสิ่งที่เขาได้ทำ และด้วยความเชื่อเช่นนี้ ก็เป็นการยากมากสำหรับเขาที่จะเข้าใจแนวคิดเช่น ความตาย การหย่าร้าง หรือความเจ็บป่วยได้อย่างถูกต้อง โดยปราศจากความรู้สึกว่าเขามีส่วนร่วมในสิ่งนี้ ดังนั้น ถ้าพ่อแม่แยกกันอยู่หรือสมาชิกในครอบครัวป่วย บ่อยครั้งที่เด็กๆ จะรู้สึกว่า (ตัวเอง) ต้องรับผิดชอบ
3. การใช้เหตุผลกับเด็กอายุ 2 ขวบมักเป็นเรื่องยาก เพราะเด็กเชื่อในสิ่งที่เห็นและได้ยิน บ่อยครั้งที่เขายังคงสับสนระหว่างความเพ้อฝันกับความจริง เว้นแต่ว่าเขาจะเล่นหรือแสดงบทบาทสมมติต่างๆ อยู่ เขาจึงเข้าใจว่าตนเองอยู่ในโลกของจินตนาการ ดังนั้น คำพูดที่คุณคิดว่าตลกหรือล้อเล่น เช่น “ถ้าหนูกินไอศครีมมาก หนูจะระเบิดนะ” อาจจะทำให้เขาตื่นกลัวได้ เพราะเขาไม่รู้ว่าคุณพูดเล่น
4. เด็กยึดตนเองเป็นศูนย์กลาง เริ่มรู้จักตนเองมากขึ้น แสดงความเป็นเจ้าข้าวเจ้าของและหวงแหนของของตน ปฏิบัติตนไม่เหมาะสม โกรธและหงุดหงิดง่าย การตัดสินใจเลือกสิ่งต่างๆ ยังไม่ดี ชอบการแสดงความรักผ่านการสัมผัส ต่อต้านการเปลี่ยนแปลง รักอิสระและชอบทำสิ่งต่างๆ ด้วยตนเอง
5. อาจจะปฏิบัติตามคำแนะนำง่ายๆ
6. สมาธิสั้น
7. กลัวการพรากจาก
8. เลียนแบบพฤติกรรมของพ่อแม่ ชอบเกาะติดและพึ่งพาผู้ใหญ่ หวงของเล่น ชอบเล่นใกล้ๆ เด็กคนอื่น มีความคิดในแง่ลบ (2 ขวบครึ่ง) ต่อต้านคำสั่งของพ่อแม่ ชอบออกคำสั่ง และยึดมั่นอย่างเหนียวแน่นต่อสิ่งที่ทำเป็นประจำ ไม่สามารถตัดสินใจได้

อายุ 3 ขวบ

1.วัยนี้จะใช้เวลาตื่นส่วนใหญ่ในการซักถามเกี่ยวกับทุกสิ่งที่เกิดขึ้นรอบตัวเขา เขาชอบถามว่า “ทำไมหนูต้อง...ด้วยล่ะ” และก็จะสนใจเป็นพิเศษต่อคำตอบของคุณ ตราบเท่าที่มันง่ายและตรงประเด็น อย่าคิดว่าคุณต้องอธิบายกฎระเบียบ (ให้เขาฟัง) อย่างเต็มที่ เขายังไม่เข้าใจการคิดแบบมีเหตุผลเช่นนั้น และก็ไม่สนใจเลยด้วย แต่คุณต้องบอกให้เขาทำบางสิ่งโดยให้เหตุผลว่า “มันเป็นสิ่งดีสำหรับหนูนะ” หรือ “หนูจะได้ไม่เจ็บตัวไงล่ะ” ซึ่งสำหรับพวกเขาแล้วจะสมเหตุสมผลมากกว่าการอธิบายรายละเอียด ให้แน่ใจว่าคุณจริงจังต่อคำถามเหล่านี้ เพราะขณะที่คุณทำเช่นนั้น คุณก็จะช่วยเพิ่มความรู้ให้กับเด็ก ช่วยกระตุ้นความอยากรู้อยากเห็นของเขา และช่วยสอนเขาให้คิดชัดเจนขึ้น
2. ไม่สามารถมองเรื่องใดเรื่องหนึ่งจากมุมมองสองด้านได้ และก็ไม่สามารถแก้ปัญหาที่ต้องการการพิจารณาองค์ประกอบมากกว่าหนึ่งอย่างในเวลาเดียวกันได้ (พออายุประมาณ 7 ขวบ เด็กๆ จะเข้าใจว่าพวกเขาต้องมองปัญหาหลายๆ ด้านก่อนที่จะได้รับคำตอบ)
3. ตอนอายุประมาณ 3 ขวบ ความรู้สึกเรื่องเวลาของเด็กจะชัดเจนขึ้น ตอนนี้เขาจะรู้หน้าที่หรืองานประจำวันของตัวเอง และพยายามอย่างหนักที่จะเข้าใจหน้าที่ประจำของคนอื่น
4. ต่อต้านการเปลี่ยนแปลงน้อยลง และมั่นคงมากขึ้น
5. เริ่มจะชอบการผจญภัย
6. ชอบ “ช่วยเหลือ” ในงานเล็กๆ น้อยๆ
7. ต้องการจะเข้าใจสิ่งแวดล้อม

การเติบโตทางสมองตอนอายุ 3 ขวบ

1.ให้การสัมผัสทางร่างกายที่อบอุ่นอยู่เสมอ นั่นคือการกอด การสัมผัสใกล้ชิดทางร่างกายจะสร้างความรู้สึกปลอดภัยและผาสุกแก่เด็กๆ
2. ให้กำลังใจและช่วยเหลือสนับสนุนแก่พวกเขา ด้วยการฝึกวินัยเคร่งครัดตามความเหมาะสม
3. ชี้แนะแนวทางให้เด็กอย่างสม่ำเสมอ
4. พูดหรือร้องเพลงให้เด็กฟังในขณะแต่งตัว อาบน้ำ ป้อนอาหาร เล่น เดิน และขับรถ โดยใช้คำพูดแบบผู้ใหญ่ พูดช้าๆ กับเด็กและให้เวลาเด็กตอบสนอง พยายามอย่าตอบพวกเขาด้วยคำว่า “อือ” เพราะเด็กจะจดจำตอนที่คุณไม่ฟังพวกเขาพูด แต่ให้เพิ่มความสามารถในการใช้คำพูดของเด็ก
5. จัดตารางชีวิตประจำวัน ได้แก่เวลารับประทานอาหาร พักผ่อน และนอนหลับให้เป็นแบบแผน
6. อ่านหนังสือให้เด็กฟังทุกวัน ให้เลือกหนังสือที่จะสนับสนุนให้เด็กสัมผัสและชี้ไปยังวัตถุต่างๆ รวมทั้งอ่านโคลงกลอน เรื่องราวที่เป็นคำสัมผัสและคำซ้ำ และนิทานสำหรับเด็ก (nursery stories)
7. ถ้าคุณพูดภาษาต่างประเทศได้ ให้พูดภาษานั้นที่บ้านด้วย
8. ให้ฟังและตอบคำถามของเด็ก พร้อมกันนั้นก็ถามคำถามเพื่อกระตุ้นกระบวนการตัดสินใจของเด็ก
9. เริ่มอธิบายคำว่า “ความปลอดภัย” ในภาษาง่ายๆ ตัวอย่างเช่น การรู้สึกถึงความร้อนจากเตาสอนให้รู้ความหมายและอันตรายของวัตถุร้อนๆ
10. ให้แน่ใจว่าคนอื่นๆ ที่มีหน้าที่ดูแลและเอาใจใส่เด็กของคุณ จะเข้าใจความสำคัญของการสร้างความสัมพันธ์อันอบอุ่นและรักใคร่ต่อเด็ก
11. ช่วยเด็กของคุณให้ใช้คำต่างๆ เพื่อบรรยายอารมณ์และแสดงความรู้สึก เช่นความสุข ความยินดี ความโกรธ และความกลัว
12. ใช้เวลาเล่นกับเด็กของคุณทุกวัน

อายุ 4 ขวบ

1. เริ่มสำรวจแนวคิดพื้นฐานหลากหลายที่จะมีการสอนลึกในรายละเอียดที่โรงเรียน ไม่เป็นการได้เปรียบที่เขาจะเรียนรู้สิ่งเหล่านี้ในวัยขนาดนี้ และถ้าเขารู้สึกกดดันที่จะปฏิบัติตอนนี้ละก็ เขาก็อาจจะต่อต้านการเรียนรู้ตอนที่เขาไปโรงเรียน
2. จะถามคำถาม “ครอบจักรวาล” มากมายเกี่ยวกับหัวข้อต่างๆ เช่นการกำเนิดของโลก ความตายและภาวะใกล้ตาย รวมทั้งองค์ประกอบของดวงอาทิตย์และท้องฟ้า ตัวอย่างเช่น คุณจะได้ยินคำถามอันเป็นคลาสสิกที่ว่า “ทำไมท้องฟ้าถึงมีสีฟ้า” คุณอาจจะมีปัญหาในการตอบคำถามเหล่านี้ (เหมือนพ่อแม่คนอื่นๆ) โดยเฉพาะอย่างยิ่งการตอบด้วยภาษาง่ายๆ ที่เด็กของคุณจะเข้าใจ
3. ไม่ว่าเขาจะสนใจสิ่งใด คุณก็สามารถใช้หนังสือเพื่อช่วยตอบคำถาม และช่วยเปิดขอบเขตสายตาของเขาให้กว้างไกลขึ้น ในวัยนี้ เด็กของคุณควรจะยินดีที่ได้เรียนรู้ เพื่อว่าเขาจะเป็นเด็กที่กระตือรือร้นตอนเขาเริ่มเข้าเรียนอย่างเป็นทางการ
4. ดูเหมือนเขาจะเชื่อมั่นตัวเองและมีความประพฤติที่ออกนอกขอบเขต มักจะมีความคิดในแง่ลบ อาจจะดื้อดึง และดูเหมือนจะชอบลองของ เขาต้องได้รับเสรีภาพที่อยู่ในขอบเขต
5. ชอบและให้ความร่วมมือในการเล่นกับเด็กคนอื่นๆ เข้าสังคมเก่งมาก พูดเก่ง ถามไม่หยุด และเรียนรู้ที่จะออกความเห็นกว้างๆ
6. ยึดบ้านเป็นศูนย์กลาง และชอบอยู่ใกล้ชิดแม่
7. สามารถวิจารณ์ตัวเองได้บ้าง
8. ชอบทำตามกฎระเบียบ (เมื่อพวกเขาเข้าใจกฎเหล่านี้อย่างชัดเจน)
9. รู้สึกภาคภูมิใจในความสำเร็จ
10. กระตือรือร้นที่จะทำบางสิ่งที่ตนรับผิดชอบ
11. เรียนรู้ด้วยการลงมือปฏิบัติมากกว่าการถูกบอก (ให้ทำ)
12. ให้จัดสิ่งแวดล้อมที่ท้าทายการเรียนรู้ และ (ทำให้) เด็กสามารถคาดคะเนสถานการณ์ต่างๆ ได้
13. อนุญาตให้พวกเขาได้เรียนรู้ด้วยอัตราความเร็วของตัวเอง พวกเขาก็จะสามารถทำสิ่งต่างๆ ได้ด้วยตัวเอง
14. ยึดมั่นตามตัวอักษร นั่นคือ “สิ่งที่คุณพูดคือสิ่งที่พวกเขาเชื่อ”

ระยะ Intuitive (4-7 ขวบ)

1. พูดจาสื่อสารกับบุคคลต่างๆ ในสังคมได้ดีขึ้น และยึดตัวเองเป็นศูนย์กลางน้อยลง
2. เด็กสามารถคิดในเชิงตรรกะได้ในบางเรื่อง อย่างไรก็ตาม ยังคงมีแนวโน้มที่จะพุ่งความสนใจไปยังแง่มุมเดียวของสิ่งหนึ่ง ขณะที่ไม่สนใจสิ่งอื่นๆ (เป็นการยากที่เด็กจะปฏิบัติตามคำสั่งมากกว่า 1 คำสั่งได้)
3. ความเป็นจริงยังไม่แน่นอน/มั่นคง
4. ในขอบเขตแห่งคุณธรรม-จริยธรรมนั้น เด็กยังไม่แสดงคุณลักษณะของการประพฤติดีออกมา เด็กยังไม่เข้าใจเกี่ยวกับกฎกติกาในการเล่น แต่ปฎิบัติตนตามคำสั่งว่า “ปฏิบัติได้” และ “ปฏิบัติไม่ได้” จากผู้มีอิทธิพลเหนือเด็ก
5. ความคิดของเด็กๆ เกี่ยวกับพระเจ้าเกี่ยวข้องสัมพันธ์กับผู้คนที่บอกเขาเรื่องพระเจ้า
6. พวกเขาจะเลียนแบบสิ่งที่เห็นและได้ยิน จงแสดงตัวอย่างที่ดีให้เขาเห็น เด็กจะเรียนรู้ได้มากขึ้นด้วยการเฝ้ามองคุณ มากกว่า (เรียนรู้จาก) สิ่งที่คุณบอก
7. จัดหาทางเลือกที่เป็นแบบแผนให้แก่พวกเขา
8. อย่าให้ทางเลือกแก่เด็กๆ ถ้าคุณไม่เต็มใจจะทำสิ่งที่พวกเขาบอกคุณ (สิ่งที่พวกเขาเลือก)
9. ถามคำถามเยอะๆ และต้องมีความอดทน
10. เด็กอายุ 4 - 5 ขวบเริ่มเข้าใจแนวคิดของคนอื่นๆ
11. พวกเขามีความรู้สึกไวมาก จงระมัดระวังที่จะสอน (มากว่าวิพากษ์วิจารณ์) พวกเขา
12. อย่าเปรียบเทียบเด็กคนหนึ่งกับเด็กคนอื่น
13. ยกย่องชมเชยในความพยายามของพวกเขา (ไม่ใช่ผลลัพธ์)
14. ใช้เวลานั่งลง (ให้อยู่ในระดับเดียวกับพวกเขา) และฟังพวกเขาพูด

ขั้นปฏิบัติการรูปธรรม (Concrete Operational Stage) (7-11 ขวบ)

1. ในระยะนี้ เด็กเริ่มใช้เหตุผล และจัดระเบียบความคิดได้อย่างปะติดปะต่อ อย่างไรก็ตาม พวกเขาสามารถคิดเกี่ยวกับวัตถุทางกายภาพที่เป็นรูปธรรมได้เท่านั้น พวกเขาไม่สามารถคิดหาเหตุผลในสิ่งที่เป็นนามธรรมได้
2. ขั้นตอนนี้แสดงให้เห็นด้วยการทิ้งความคิดที่ยึดตัวเองเป็นศูนย์กลาง
3. เด็กมีทักษะในการแก้ปัญหา โดยคิดวิเคราะห์จากหลายแง่มุม
4. เด็กพัฒนาความสามารถในการมองสิ่งต่างๆ จากมุมมองของคนอื่น (แม้ว่าพวกเขาจะคิดไม่ถูกต้องก็ตาม)
5. ความคิดที่มีเหตุผลและเป็นระเบียบปรากฏให้เห็นอย่างเด่นชัด มีความสามารถที่จะทำงานได้หลากหลายประเภท และจัดเรียงวัตถุต่างๆ ตามลำดับอย่างมีเหตุผล
6. เด็กสามารถแก้ปัญหาได้อย่างเป็นรูปธรรม
7. พวกเขาไม่เข้าใจการอธิบายที่ซับซ้อน ดังนั้นจงบอกหรือแนะนำเขาอย่างง่ายๆ และชัดเจน (คุณสามารถบอกหรือให้คำแนะนำแก่พวกเขาหลายอย่างในเวลาเดียวกันได้)
8. ขณะที่ประสบการณ์ทางกายภาพเพิ่มพูนขึ้น เด็กก็เริ่มจะสร้างความคิด ด้วยการสร้างโครงสร้างอย่างมีเหตุผลที่จะอธิบายประสบการณ์ทางกายภาพของเขาหรือเธอ ตัวอย่างเช่น เด็กสามารถเข้าใจการแทนค่าด้วยตัวเลขบนโจทย์เลข มิใช่จากการนับวัตถุที่เห็นด้วยตาเท่านั้น
9. ในช่วงปีเหล่านี้ เด็กมีความปรารถนาอย่างแรงกล้าที่จะเป็นส่วนหนึ่ง (ของสังคม) ดังนั้น บ้านควรจะเป็นสถานที่แรกสำหรับการเป็นส่วนหนึ่งของเด็ก พวกเขาต้องการการยอมรับ เด็กๆ จะประพฤติไม่ดีเมื่อพวกเขาถูกปฎิเสธ
10. พวกเขาต้องการการยอมรับเข้ากลุ่ม
11. พวกเขาสร้างมิตรภาพที่ใกล้ชิด พวกเขาได้รับความกดดันจากกลุ่มเพื่อน พวกเขาต่อสู้เพื่อให้ได้เป็นคนโปรดของกลุ่ม และปรารถนาจะเป็นอิสระ (ไม่พึ่งพาใคร)
12. ให้คำแนะนำในการเลือกคบเพื่อน (แก่พวกเขา)
13. ตั้งแต่อายุ 8 ขวบขึ้นไป เด็กจะพัฒนาความรู้สึกแรงกล้าว่าสิ่งใดผิดและสิ่งใดถูก ดังนั้น เด็กเหล่านี้ต้องการทิศทางที่ชัดเจนในเรื่องเกี่ยวกับศีลธรรมที่จะยึดถือไปตลอดชีวิต
14. พวกเขาปรารถนาจะมีบทบาทในการแก้ปัญหา
15. พวกเขามีคำถามเกี่ยวกับชีวิตและความตาย และเชื่อโดยส่วนตัวว่าสิ่งเหล่านี้สัมพันธ์กับหลักความยุติธรรม

ขั้นปฏิบัติการเป็นระบบ (Formal Operational Stage) (เริ่มที่อายุ 11 – 15 ปี)

1. เริ่มเมื่ออายุประมาณ 11 ถึง 12 ขวบ และเรื่อยไปจนถึงวัยผู้ใหญ่ ฌองชี้ให้เห็นว่ามีบางคนที่พัฒนาการทางสติปัญญา ไม่สามารถพัฒนามาถึงขั้นนี้เลย
2. ระยะนี้อธิบายได้ด้วยความสามารถในการสร้างสมมุติฐาน และทดสอบสมมุติฐานเหล่านี้อย่างเป็นระบบ เพื่อจะมาถึงซึ่งคำตอบต่อปัญหา
3. แต่ละคนในระยะนี้จะสามารถคิดอย่างเป็นนามธรรมได้ และจะเข้าใจรูปแบบหรือโครงสร้างของปัญหาทางคณิตศาสตร์
4. ระยะนี้อธิบายได้ด้วยการมีความสามารถที่จะคิดอย่างเป็นนามธรรม และกำหนดบทสรุปจากความรู้ที่หามาได้
5. ความคิดกลายเป็นนามธรรมมากขึ้น ด้วยการรวมหลักตรรกวิทยาตามแบบแผนไว้ด้วยกัน ความสามารถในการกำหนดข้อวินิจฉัยที่เป็นนามธรรม สมมุติฐานหลากหลาย และผลลัพธ์ที่เป็นไปได้ ปรากฏให้เห็นอย่างชัดเจน การคิดเริ่มผูกติดกับความจริงที่เป็นรูปธรรมน้อยลง
6. เข้าใจและสามารถใช้คำบุพบท (prepositional logic) ต่างๆ ได้ดีขึ้น นั่นคือขั้นตอนต่างๆ ที่ใช้คำว่า “ราวกับว่า” และ “ถ้า...เช่นนั้น”
7. ด้วยประเด็นนี้ โครงสร้างทางสติปัญญาของเด็กเป็นเหมือนของผู้ใหญ่คนหนึ่ง รวมถึงการคิดอย่างมีเหตุผลด้วย
8. ในระยะต้นของขั้นตอนนี้ มีการกลับไปสู่ความคิดที่ยึดตัวเองเป็นศูนย์กลาง
9. เด็กในวัยนี้ต้องการตัดสินใจด้วยตนเอง และเป็นตัวของตัวเอง
10. เขาจะเริ่มถามคำถามเกี่ยวกับทุกสิ่งรอบตัวเขา เขาอาจจะเริ่มสงสัยความเชื่อของเขา แต่เขาก็ต้องทำการตัดสินใจและเลือกด้วยตัวเอง
11. ในวัยนี้เป็นเวลาที่เด็กๆ จะเริ่มออกจากการควบคุมของพ่อแม่หรือผู้ดูแล
12. เด็กๆ ในวัยนี้จะสร้างมิตร และเพื่อนๆ ก็มีความสำคัญมากสำหรับพวกเขา
13. ความจงรักภักดีเป็นสิ่งสำคัญมากเช่นกัน
14. ความต้องการจะเป็นส่วนหนึ่งและได้รับการยอมรับ เป็นความกังวลใจใหญ่หลวงของพวกเขา
15. พวกเขาต้องการรู้ว่าคุณชอบและพอใจพวกเขา พวกเขาอาจจะรู้สึกว่าคุณมีภาระหน้าที่ที่จะชอบพวกเขา แต่เป็นสิ่งสำคัญที่จะทำให้พวกเขารู้ว่าคุณชอบอยู่กับพวกเขาอย่างแท้จริง
16. เยาวชนมีความต้องการอย่างแรงกล้าในการเป็นส่วนหนึ่งของชุมชน
17. ความต้องการที่สำคัญอย่างอื่นๆ รวมถึงความรู้สึกถึงความหมายของชีวิต การมีความมั่นคงปลอดภัยทางกายและอารมณ์ อีกทั้งมีโครงสร้างพื้นฐานในความสัมพันธ์และการดำเนินชีวิต
18. ให้โอกาสเด็กมากๆ ในการรับใช้พระเจ้า ไม่ว่าจะในคริสตจักรหรือนอกคริสตจักร ช่วยพวกเขาให้มองเห็นจุดมุ่งหมายในชีวิตของพวกเขาในการดำเนินไปกับพระเจ้า

ความรู้ทั่วไปเกี่ยวกับขั้นตอนเหล่านี้
ขั้นตอนทั้งสี่เหล่านี้สามารถอธิบายได้ดังต่อไปนี้

1. แม้ว่าระดับอายุอาจมีการผันแปรบ้าง แต่ลำดับของขั้นตอนเหล่านี้ไม่เปลี่ยนแปลง เด็กแต่ละคนมีเอกลักษณ์ของตนเอง และพวกเขาแต่ละคนก็แตกต่างกัน อย่างไรก็ตาม การเติบโตของเด็กคนหนึ่งเป็นกระบวนการที่ต่อเนื่อง เป็นการเปลี่ยนลำดับเหตุการณ์ไปทีละน้อยจากขั้นตอนหนึ่ง (แห่งพัฒนาการทางร่างกายและจิตใจ) ไปสู่อีกขั้นตอนหนึ่ง “เด็กแต่ละคนนั่งได้ก่อนจะยืน และพูดไม่เป็นภาษาก่อนที่จะพูดภาษามนุษย์ได้”
2. ความเป็นสากล (ไม่จำกัดเฉพาะทางด้านวัฒนธรรม)
3. ลักษณะของพัฒนาการที่เป็นไปตามลำดับขั้นตอนที่เป็นระยะ (ความสำคัญของพัฒนาการในระยะแรก จะมีผลต่อความสำเร็จในระยะต่อไป นี่เป็นเหตุผลว่าทำไมจึงเป็นสิ่งสำคัญยิ่งที่จะช่วยเด็กๆ ให้เรียนรู้ทุกสิ่งที่พวกเขาสามารถทำได้ในแต่ละขั้นตอน)

ปัจจัยที่ส่งผลกระทบต่อการเคลื่อนไปตามขั้นตอนต่างๆ

1. ความมีวุฒิภาวะคือการเจริญเติบโตทางกายภาพและจิตศาสตร์ ที่ปรากฏในเด็กในระยะใดระยะหนึ่ง
2. ประสบการณ์คือการที่เด็กคิดและมีปฏิสัมพันธ์กับวัตถุที่เป็นจริงหรือเป็นรูปธรรมในสิ่งแวดล้อมภายนอก
3. ปฏิสัมพันธ์ทางสังคมรวมถึงการที่เด็กคบหาสมาคมกับคนอื่นๆ โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับเด็กๆ ด้วยกัน
4. ความมีดุลภาพ สิ่งนี้เกิดขึ้นเมื่อเด็กนำการเติบโตเป็นผู้ใหญ่ ประสบการณ์ และปฏิสัมพันธ์ทางสังคมมารวมกัน เพื่อจะสร้างแบบแผนทางจิตใจ (mental schema)

การนำขั้นตอนต่างๆ ของพัฒนาการทางสติปัญญาไปใช้ในการสอน

สิ่งแวดล้อมที่เด็กถูกเลี้ยงดูจะเป็นสาเหตุของการเติบโตและพัฒนาการ วิธีที่เด็กแต่ละคนพัฒนาของประทานเฉพาะนั้นจะขึ้นอยู่กับโอกาสและการฝึกอบรมที่พวกเขาได้รับเป็นส่วนใหญ่ ดังนั้น ยิ่งเรารู้เกี่ยวกับขั้นตอนของพัฒนาการมากขึ้นเท่าไร เราก็จะยิ่งเข้าใจเด็กๆ ที่เรากำลังสอนมากขึ้นเท่านั้น และก็จะทำให้เราสอนความจริงของพระเจ้าแก่พวกเขาได้มีประสิทธิผลมากขึ้นเช่นกัน

เราจะช่วยเด็กให้เรียนรู้ด้วยการสัมผัส การมองเห็น และการได้ยินเกี่ยวกับพระเจ้าที่พวกเขาไม่สามารถสัมผัสได้ด้วยมือ ไม่สามารถมองเห็นได้ด้วยตาหรือได้ยินกับหูพวกเขาได้อย่างไร เราจะสอนพวกเขาให้ปล่อยให้พระเจ้าเข้ามาสัมผัสจิตใจพวกเขาได้อย่างไร เราจะสอนพวกเขาให้มองเห็นผ่านดวงตาแห่งความเชื่อได้อย่างไร เราจะสอนพวกเขาให้ฟังพระสุรเสียงของพระเจ้าได้อย่างไร ให้เราดูข้อพระคัมภีร์ในพระธรรมเฉลยธรรมบัญญัติซึ่งสอนพวกเราถึงวิธีที่จะสอนเด็กๆ ของเรา

“ท่านทั้งหลายจงพิจารณาในวันนี้ (เพราะข้าพเจ้ามิได้กล่าวกับลูกหลานของท่านทั้งหลายผู้ไม่ได้รู้เรื่องหรือเห็นเหตุการณ์เหล่านั้น) จงพิจารณาถึงวินัยของพระเยโฮวาห์พระเจ้าของท่าน ความยิ่งใหญ่ของพระองค์ พระหัตถ์อันทรงฤทธิ์ และพระกรที่เหยียดออกของพระองค์” (เฉลยธรรมบัญญัติ 11:2)

“และที่พระองค์ทรงกระทำแก่ท่านทั้งหลายในถิ่นทุรกันดารจนท่านทั้งหลายมาถึงที่นี่” (เฉลยธรรมบัญญัติ 11:5)

“เพราะนัยน์ตาของท่านทั้งหลายได้เห็นพระราชกิจอันยิ่งใหญ่ทั้งหมดของพระเจ้าซึ่งพระองค์ทรงกระทำนั้น” (เฉลยธรรมบัญญัติ 11:7)

ข้อพระคัมภีร์ทั้งหมดเหล่านี้กล่าวว่าเด็กๆ ของเราไม่ได้เห็นหรือมีประสบการณ์กับฤทธิ์อำนาจของพระเจ้าในวิธีเดียวกับที่พวกเรามีหรือเห็น เราจะสอนพวกเขาในสิ่งที่เรารู้แล้วได้อย่างไร

“เหตุฉะนั้นท่านทั้งหลายจงจดจำถ้อยคำเหล่านี้ของข้าพเจ้าไว้ในจิตในใจของท่านทั้งหลาย จงเอาถ้อยคำเหล่านี้พันไว้ที่มือของท่านเป็นหมายสำคัญและจารึกไว้ที่หว่างคิ้วของท่าน และท่านจงสอนถ้อยคำเหล่านี้แก่บุตรหลานของท่านทั้งหลาย จงพูดถึงถ้อยคำเหล่านี้เมื่อท่านอยู่ในเรือนและเมื่อท่านเดินอยู่ตามทาง เมื่อท่านนอนลงหรือลุกขึ้น ท่านจงเขียนคำเหล่านี้ไว้ที่เสาประตูเรือนและที่ประตูของท่าน เพื่ออายุของท่านและอายุของบุตรหลานของท่านจะได้ยืนนานในแผ่นดินซึ่งพระเจ้าทรงปฏิญาณที่จะประทานแก่บรรพบุรุษของท่านตราบเท่าที่ฟ้าสวรรค์อยู่เหนือโลก” (เฉลยธรรมบัญญัติ 11:18-21)

สิ่งนี้ต้องเป็นส่วนหนึ่งของทุกสิ่งที่เราทำ เราต้องพยายามหาวิธีที่จะแสดงให้พวกเด็กๆ เห็นว่าพระเจ้าทรงทำงานในชีวิตของพวกเขาและในชีวิตของคนเหล่านั้นที่อยู่รอบๆ เราอย่างไร เราต้องหาหนทางที่จะแสดงให้พวกเขาเห็นตัวอย่างที่ชัดเจนจับต้องได้ ที่พวกเขาจะสามารถมีประสบการณ์เพื่อว่าพวกเขาจะได้เข้าใจ

“และศิลาสิบสองก้อนซึ่งเขานำออกมาจากจอร์แดนนั้น โยชูวาก็ได้ตั้งไว้ที่กิลกาล ท่านจึงกล่าวแก่คนอิสราเอลว่า “เวลาภายหน้าเมื่อลูกหลานจะถามบิดาของเขาว่า ‘ศิลาเหล่านี้มีความหมายอะไร’ แล้วท่านจงตอบแก่ลูกหลานให้ทราบว่า ‘อิสราเอลได้ข้ามจอร์แดนบนดินแห้ง” (โยชูวา 4:20-22)

โยชูวาบอกกับคนอิสราเอลให้ทำอย่างนี้ก็เพราะพระเจ้าได้ทรงบอกเขาให้ทำ พระเจ้าทรงรู้ว่าเมื่อเด็กๆ เห็นศิลาแล้ว พวกเขาก็จะถามว่า “ศิลาเหล่านี้มีความหมายอะไร” และตอนนี้ก็จะเปิดโอกาสให้เราสอนพวกเขา เด็กๆ ชอบถามคำถามและต้องการจะรู้เหตุผล เป็นสิ่งสำคัญสำหรับเราที่จะหาวิธีการต่างๆ มาแสดงให้พวกเขาเห็นสิ่งต่างๆ ที่จะทำให้พวกเขาถามคำถามเหล่านั้น เราต้องแสดงตัวอย่างที่ประจักษ์ชัดให้มากที่สุดเท่าที่จะมากได้แก่พวกเขา ไม่เช่นนั้นแล้วพวกเขาจะไม่เข้าใจถ้อยคำที่เรากำลังใช้สอนพวกเขา

พระเยซูทรงใช้ตัวอย่างที่ชัดเจนในการอธิบายสิ่งต่างๆ ที่เป็นนามธรรม นิทานเปรียบเทียบทั้งหมดเป็นเรื่องราวของบางสิ่งที่ผู้คนรู้และเข้าใจ ซึ่งจะช่วยพวกเขาให้เข้าใจเกี่ยวกับสวรรค์และอาณาจักรของพระเจ้า หลายครั้งขณะที่พระองค์กำลังทรงสอนอยู่นั้น พระองค์ก็ทรงใช้วัตถุที่จับต้องได้ที่พวกเขาสามารถมองเห็นได้

พระเจ้าทรงสร้างครอบครัวให้เป็นตัวอย่างที่จับต้องหรือมองเห็นได้ ที่แสดงให้เราเห็นว่าอาณาจักรของพระองค์เป็นเช่นใด พระเจ้าทรงเป็นพระบิดาในสวรรค์และเพื่อนๆ คริสเตียนของเราก็เป็นพี่น้องในพระคริสต์

เป็นสิ่งสำคัญเป็นพิเศษสำหรับเด็กๆ ที่จะมีตัวอย่างที่จับต้องได้ (บางสิ่งที่พวกเขาสามารถมองเห็น ได้ยิน และสัมผัสได้) เพื่อช่วยพวกเขาให้เข้าใจว่าพระเจ้าทรงเป็นเช่นใด
สำหรับเด็กๆ ผู้กำลังเรียนรู้เกี่ยวกับพระเจ้า แนวคิดแรกที่พวกเขามีเกี่ยวกับพระเจ้านั้นตั้งอยู่บนสิ่งที่ว่าพ่อแม่ (หรือผู้ใหญ่เหล่านั้นที่กำลังสอนพวกเขา) เป็นเช่นใด

นี่จึงเป็นเหตุผลที่ว่า เป็นสิ่งสำคัญยิ่งที่ถ้อยคำ ทัศนคติ และการกระทำของเราจะสะท้อนพระลักษณะของพระเจ้าต่อเด็กๆ ที่เราสอนหรือดูแลอยู่ เราเป็นเพียงภาพของพระเจ้าที่พวกเขาสามารถมองเห็นได้

ก่อนที่ฉันจะมาประเทศไทย ฉันทำงานเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านการอ่านที่โรงเรียนประถมแห่งหนึ่งเป็นเวลาหนึ่งปี ฉันต้องทำงานกับเด็กๆ ที่เรียนต่ำกว่าระดับปกติในด้านการอ่าน และช่วยยกระดับการอ่านของพวกเขาให้ขึ้นมาถึงระดับที่ถูกต้องเหมาะสมกับอายุของพวกเขา การจะทำเช่นนี้ได้ ฉันก็ต้องรู้ว่าระดับใดเป็นระดับที่เหมาะสมเพื่อที่จะสอนพวกเขา จากนั้นก็หาหนังสือที่เขียนขึ้นเพื่อใช้ในระดับนั้น ซึ่งมีอยู่สามระดับคือ

ระดับง่าย - ระดับแนะนำสั่งสอน - ระดับยาก

ถ้าฉันใช้หนังสือที่อยู่ในระดับง่าย พวกเด็กๆ ก็สามารถอ่านได้โดยที่ฉันไม่ต้องช่วย และพวกเขาก็จะไม่ได้เรียนอะไรใหม่ๆ อย่างแท้จริงเลย นี่เป็นวิธีปฏิบัติที่ดีสำหรับพวกเขาและเป็นการง่ายสำหรับฉัน เพราะฉันไม่ต้องทำอะไรเลย แต่พวกเด็กๆ ก็จะไม่ได้เรียนอะไรเลยเช่นกัน

ถ้าฉันใช้หนังสือระดับยาก มันก็ยากเกินไปสำหรับพวกเขา และพวกเขาก็ไม่สามารถเข้าใจได้ หนังสือนั้นเพียงแต่จะทำให้เด็กๆ และฉันรู้สึกกดดันและหงุดหงิด เพราะว่ามันใช้ไม่ได้ผลอย่างมาก

ถ้าฉันใช้หนังสือในระดับแนะนำและให้ความรู้ เด็กๆ ก็ไม่สามารถเรียนได้ถ้าฉันไม่ช่วย นี่ไม่ง่ายเลย ฉันต้องเตรียมสิ่งต่างๆ และใช้เวลาเพื่อจะสอนพวกเขาจริงๆ และพวกเขาก็ต้องพยายามที่จะเรียนด้วยเช่นกัน อย่างไรก็ตาม เมื่อเราทำสิ่งนี้ ก็เป็นการสนุกสนานอย่างมากที่ได้เห็นพวกเขาเริ่มจะเข้าใจบางสิ่งที่พวกเขาไม่สามารถเข้าใจหรือทำได้มาก่อน พวกเขาจะตื่นเต้นในเรื่องที่พวกเขาจะสามารถทำได้ และมันก็จะเริ่มเป็นเรื่องง่ายสำหรับเขา

นี่เป็นเป้าหมายของการสอน การหาระดับที่แนะนำและให้ความรู้สำหรับนักเรียน แล้วช่วยพวกเขาให้เชี่ยวชาญเพื่อว่ามันจะกลายเป็นระดับง่ายของพวกเขา จากนั้นพวกเขาก็จะสามารถเลื่อนขั้นขึ้นไปเรียนรู้และทำสิ่งต่างๆ ได้มากกว่านี้

นี่ควรจะเป็นเป้าหมายของเราในทุกสิ่งที่เราต้องการจะสอนเด็กๆ (เช่น สอนพระคัมภีร์ สอนพวกเขาทำการบ้าน ทำความสะอาดบ้าน ซักเสื้อผ้า ล้างจาน ทำสวน ดูแลสัตว์ ทำงานในครัว ตัดหญ้า เข้ากับคนอื่นๆ ได้ และการเป็นคนสุภาพและเคารพนับถือคนอื่น เป็นต้น)

ถ้าพวกเขาสามารถทำได้โดยไม่ต้องให้เราช่วยแล้ว สิ่งนี้จะกลายเป็นสิ่งง่ายสำหรับพวกเขา เราควรจะคาดหวังพวกเขาให้ทำสิ่งนี้ให้ดี เราสามารถวางพวกเขาไว้ในมาตรฐานที่สูงได้ เพราะพวกเขาสามารถทำได้ และเราก็ต้องการให้พวกเขาเรียนรู้ที่จะทำทุกอย่างให้ดีที่สุด เราต้องให้กำลังใจพวกเขาขณะที่พวกเขากำลังทำสิ่งนั้นอยู่ เราต้องขอบคุณพวกเขาด้วยเช่นกันเมื่อเราเห็นว่าพวกเขากำลังพยายามทำอย่างดีที่สุดจริงๆ และบอกให้พวกเขารู้ว่าพวกเขาได้ทำอย่างดีแล้ว เมื่อพวกเขาทำไม่ได้ดี เราก็จำเป็นต้องแนะนำสั่งสอนและฝึกฝนพวกเขาให้ทำให้ดีกว่านี้ เราต้องแน่ใจว่าพวกเขาเข้าใจว่าเรารู้ว่าพวกเขาสามารถทำได้ และเราก็ต้องการให้พวกเขาทำอย่างดีที่สุดเพราะเราต้องการจะเห็นสิ่งดีที่สุดเกิดขึ้นในชีวิตของพวกเขา

ถ้างานเป็นสิ่งที่พวกเขาไม่เข้าใจอย่างแท้จริง หรือพวกเขาต้องการความช่วยเหลือขณะทำงานนั้น งานนั้นก็อยู่ในระดับที่แนะนำและให้ความรู้ เป็นสิ่งสำคัญที่จะจำไว้ว่า พวกเขายังไม่สามารถทำสิ่งนี้ได้ด้วยตนเอง และเราต้องใช้ความอดทนสอนพวกเขาจนกว่าพวกเขาจะทำได้ เราจะแสดงให้พวกเขาเห็นและบอกพวกเขาว่าเราต้องการให้งานนี้สำเร็จลงด้วยวิธีใด จากนั้นเราก็ให้พวกเขาทำงานนั้นกับเรา แล้วเราก็เฝ้าดูพวกเขาทำด้วยตนเองและอธิบายว่าพวกเขากำลังทำงานนั้นด้วยวิธีใด บอกให้เขารู้ถ้าเขาทำงานนั้นอย่างถูกวิธี แต่ถ้าพวกเขาทำผิด ก็อธิบายหรือแสดงให้พวกเขาเห็นอีกครั้งว่าคุณคาดหวังให้เขาทำงานนั้นอย่างไร เด็กบางคนเรียนรู้ได้เร็วกว่าเด็กคนอื่น เราต้องคอยสอนและทำงานกับพวกเขาจนกว่างานนั้นจะเป็นสิ่งง่ายสำหรับพวกเขา จากนั้นพวกเขาก็จะสามารถทำงานนั้นได้ด้วยตนเอง

ถ้างานที่เราต้องการให้เด็กๆ ทำนั้นยากเกินไปสำหรับพวกเขา งานนั้นก็จะอยู่ในระดับที่กดดันหรือตึงเครียด พวกเขาอาจจะทำงานได้เพียงบางส่วน แต่พวกเขาจะไม่สามารถทำงานนั้นด้วยวิธีการที่ถูกต้อง และพวกเขาก็จะรู้สึกผิดหวัง เด็กบางคนจะท้อใจ บางคนจะโกรธ บางคนจะทิ้งงานไปกลางคัน (ทั้งๆ ที่เสร็จไปเพียงบางส่วน) บางคนจะหัวเราะ ล้อเลียนหรือเล่นตลก และก็จะไม่พยายามทำเลย สิ่งนี้ก็ไม่ได้ผลดีนักเพราะเราก็จะรู้สึกผิดหวังหรือกดดันด้วยเหมือนกัน พวกเขาจะไม่พยายามเรียนรู้อย่างแท้จริง และทุกคนที่เกี่ยวข้องก็จะอารมณ์เสีย เมื่อเกิดเหตุการณ์เช่นนี้ เราก็ต้องหยุดและคิดอีกครั้งเกี่ยวกับสิ่งที่เราต้องการจะทำให้สำเร็จ (บางครั้งเราอาจจะต้องการหยุดแล้วกลับไปคิดและอธิษฐานสักครู่ หรือไม่ก็ขอความช่วยเหลือจากคนอื่น) บางครั้งเราสามารถอธิบายสิ่งนี้ในวิธีที่แตกต่างออกไป ซึ่งจะช่วยพวกเขาให้เข้าใจงานในระดับให้ความรู้หรือแนะนำสั่งสอน บางครั้งเราอาจต้องการจะเปลี่ยนบางส่วนของงาน บางครั้งเราอาจจะตระหนักว่างานทั้งหมดนั้นยากเกินไปในเวลานี้ และคิดหางานอื่นๆ ที่เราสามารถสอนพวกเขาให้ทำในตอนนี้ได้...ที่จะช่วยพวกเขาให้เรียนรู้ทักษะที่พวกเขาต้องการ เพื่อที่จะสามารถทำงานยากๆ ได้

ผู้เชี่ยวชาญด้านพัฒนาการเด็กแนะนำให้พ่อแม่และครูผู้สอนท้าทายความสามารถของเด็ก แต่อย่านำเสนอหรือสอนสิ่งต่างๆ หรือความรู้ที่สูงเกินกว่าระดับของพวกเขา

พวกเขายังแนะนำอีกด้วยว่า พวกครูควรจะใช้ประสบการณ์หลากหลายที่เห็นได้ชัดเจนเพื่อช่วยให้เด็กเรียนรู้ พวกเขาต้องเห็นสิ่งนั้น สัมผัสสิ่งนั้น และมีประสบการณ์กับสิ่งนั้น เพื่อที่จะได้เข้าใจสิ่งนั้นอย่างแท้จริง เมื่อเด็กเข้าถึงความสามารถที่จะคิดอย่างเป็นนามธรรม (Formal Operational Stage) แล้ว เราก็ไม่จำเป็นต้องแสดงให้พวกเขาดูเสมอไป หลายครั้งที่พวกเขาสามารถเรียนรู้ได้ เมื่อเพียงเราบอกเขาว่าเราต้องการให้เขาทำอะไร และพวกเขาก็รู้ว่าจะคิดทำสิ่งต่างๆ ด้วยตัวเองอย่างไร จำไว้ว่า มีบางครั้งที่สิ่งต่างๆ นั้นยากเกินไปสำหรับเรา และต้องมีบางคนมาแสดงให้เราดูว่าจะทำอย่างไร แม้ว่าเราจะเป็นผู้ใหญ่และสมองของเรามีพัฒนาการอย่างเต็มที่แล้วก็ตาม และก็จะมีบางเวลาที่เราคิดว่าพวกเขาควรจะรู้แล้ว แต่เราก็ยังต้องกลับไปสอนเรื่องนี้แก่เด็กๆ อีกครั้งหนึ่ง