shelovesreading.com

       ปัจจุบันหนูอายุ 32 ปี สมรสแล้วกับสามีที่แสนดี ไม่กินเหล้า ไม่สูบบุหรี่ รักลูก รักกีฬา แต่เป็นผู้ชายเต็มตัว คือไม่มีความละเอียดอ่อนรอบคอบ เอาแต่ใจบ้างตามประสา แต่เราก็อยู่กันได้

       หนูเป็นลูกคนที่ 1 ของพ่อแม่ และหนูก็มีน้องชายที่อายุห่างกัน 3 ปี อีก 1 คน ปัจจุบันแต่งานมีครอบครัวแยกออกไปอยู่กับภรรยาและมีลูกที่น่ารักแล้ว 1 คน พ่อสอนเสมอว่าหนูต้องเสียสละให้น้อง ทำให้เราอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุข ไม่เคยมีเรื่องทะเลาเบาะแว้งหรือขัดใจกัน หนูเป็นคนส่งเสียน้องให้เรียนจบปริญญาตรี ซึ่งนับเป็นผลงานที่สร้างความภูมิใจให้หนูเป็นอย่างยิ่ง ว่าอย่างน้อย ชีวิตนี้หนูก็ได้ทำอะไรสำเร็จลุล่วงเป็นกิจจะลักษณะบ้าง

       พ่อแม่หนูมีอาชีพเดินเรือขนส่ง ( เรือเหล็กลำโตๆ) พอแม่คลอดได้ 1 เดือน ยายก็ไปรับมาเลี้ยง ชีวิตไม่ร่ำรวยฟู่ฟ่า เรียกว่าพอมีกินพออยู่ได้ แต่ปัญหาที่พบคือพลังของความรักที่มีต่อตา- ยาย กับความรักที่มีต่อพ่อ- แม่ เทียบกันไม่ได้เลย ตอนเด็กๆ เริ่มจำความได้ว่า แม่บอกว่าแม่จะมาหา แต่รอแล้วรอเล่า จนมืด จนดึก จนเช้า ก็ไม่เห็นพ่อกับแม่มาหาเลย ยายบอกว่าแม่มาตอนที่หนูหลับ ทุกวันนี้หนูยังรู้สึกเลือนรางอยู่เลยว่าแม่มาหาจริงหรือเปล่า หรือว่ายายโกหกไม่อยากให้เราเสียใจ

       ที่บ้านหนู ยายรับหลานมาเลี้ยงไว้หลายคน แต่เราก็อยู่กันได้ตามประสาเด็ก ตีกันบ้าง เกี่ยงกันบ้าง แต่มันไม่ได้สร้างปัญหาให้หนูเลย จนกระทั่งหนูขึ้นเรียนชั้น ม.1 ตอนนั้นน้าชาย น้าสาวที่อยู่ด้วยกันไม่มีงานทำ เขาก็ออกหาปลา หากุ้งแม่น้ำ รับจ้างแบกหามที่โรงงานใกล้บ้าน ทำให้หนูรู้สึกว่าหนูเป็นภาระให้พวกเขาลำบาก หากหนูทำงานหนูก็จะช่วยพวกเขาได้ ที่หนูรู้สึกอย่างนั้นเพราะทุกเช้ายายจะตื่นมาทำกับข้าวให้ไปกินที่โรงเรียน กับข้าวจะมี 1 อย่าง แบ่งให้หนูไปโรงเรียนแล้วที่เหลือคนอื่นจึงได้กิน หนูน้อยใจว่าทำไมแม่ไม่ให้เงินตา- ยายไว้เลี้ยงดูหนูบ้าง อย่างน้อยกับข้าวแต่ละวันคงจะมีมากกว่า 1 อย่างที่เคยได้กิน ยายปลอบใจว่าไม่เป็นไร ยายเลี้ยงดูพวกเอ็งได้ ไม่ต้องกลัวอด ขอให้ตั้งใจเรียนจะได้เป็นเจ้าคนนายคน แต่หนูจะตื่นมาร้องไห้กับยายตอนเช้ามืดทุกวัน ว่าไม่อยากไปโรงเรียน เคยมีเหตุการณ์หนึ่ง ในกิจกรรมลูกเสือ เนตรนารี เพื่อน ๆ ตั้งให้หนูเป็นหัวหน้า หนูร้องไห้ แล้ววิ่งหนีเพื่อนไปที่อื่น หนูยอมรับตำแหน่งหัวหน้าไม่ได้เพราะหนูไม่เข้มแข็ง หนูมีแต่ความเศร้าติดตัวตลอดเวลา ถึงแม้ว่าหนูจะเรียนได้ 4.00 ตั้งแต่ ม.1- ม.3 ก็เถอะ อาการนี้เป็นอยู่เกือบ 2 ปี จนกระทั่งหนูเริ่มเป็นสาว อยู่ ม.2 แล้ว

       ตอนนี้พ่อ แม่ ขายเรือ แล้วขึ้นมาปลูกบ้านอยู่ติดกับบ้านยาย เป็นบ้านหลังเล็กๆ ที่ต่อเติมออกไป มีพ่อ แม่ และน้องชายอาศัยอยู่ ตอนนั้นหนูก็ยังนอนกับยายอยู่เลย พ่อซื้อรถสองแถว 1 คัน เดินสายจากท่าเรือ- บ้านใหม่ ( ท้ายหมู่บ้านที่เราอาศัยอยู่) รายได้วันละร้อยกว่าบาท สมัยนั้นพออยู่ได้ พออยู่พอกิน หนูเริ่มมีงานที่ได้รับมอบหมายใหม่ คือ ซื้อน้ำขาว ( ใช้ข้าวเหนียวหมักกับยีสต์ จนเป็นเครื่องดื่มอัลกอฮอร์) ให้พ่อทุกวัน ถัดมาเป็นซื้อเหล้า แล้วก็มีหน้าที่ซื้อเหล้าให้พ่อทุกวัน

       จากนั้นเริ่มไม่พอกิน แม่ต้องหาอาชีพเสริม คือเลี้ยงนกกระทา หนูเป็นแรงงานหลักที่ช่วยแม่ เพราะน้องชายไม่เอาถ่าน ไม่สนใจเรื่องงานเลย แต่ก็ไม่ว่ากัน ต่อมาราคาไข่ลดลง จนต้องเลิกกิจการ รวมทั้งเราเลี้ยงไว้ใต้ถุนบ้าน มูลของนกกระทาเหม็นมาก รบกวนเพื่อนบ้านด้วย จึงต้องเลิกทำ

       พ่อ-แม่ออกมาซื้อที่ดินและปลูกบ้านเอง แยกออกมาจากบ้านยาย มาอยู่ใกล้ถนน และก็ใกล้บ้านยายด้วย หนูจึงต้องย้ายออกมาอยู่กับพ่อ-แม่ ตอนนั้นราวๆ ม.4 หนูเริ่มรู้สึกว่าพ่อ แม่ ไม่ใส่ใจ เพราะว่าก่อนที่จะเรียน ม.4 มีอามาชวนเรียนสายอาชีพ แต่ไม่มีใครแนะนำเราได้เลย คิดอยู่อย่างเดียวว่า หากเรียนที่เดิม เราไม่ต้องเสียค่ารถโดยสาร ( ลูกๆ ของคนขับรถโดยสาร เขาจะไม่ค่อยเก็บตังค์กัน) ทำให้เราใช้จ่ายน้อยลง ไปเรียน ม.4 ได้วันละ 12 บาท ( ค่าขนมเพราะอาหารเหตรียมไปจากที่บ้านแล้ว) ช่วงนี้เริ่มติดเพื่อน ในขณะที่พ่อ กินเหล้ามากขึ้น เมาโวยวายทุกวัน ทำให้หนูออกห่างจากครอบครัว ติดเพื่อนมากขึ้น โชคดีที่เพื่อนเป็นผู้หญิงล้วนๆ เพียงแค่ไปเที่ยวบ้าน ทำกับข้าวกินกัน คุยกันก็เท่านั้นเอง จนกระทั่ง ม.5 เริ่มมีแฟน ม.6 ตรียมตัวเข้ามหาวิทยาลัย

       ม.6 เป็นช่วงที่สับสนมาก หนูมีกิจกรรมที่ร่วมกับทางโรงเรียนมากมาย เช่น ค่ายวิทยาศาสตร์นานาชาติ ค่ายพุทธบุตร ค่ายภาษาอังกฤษ ช่วยงานอาจารย์บางท่านเรื่องพิมพ์ข้อสอบ+ ตรวจข้อสอบ ทำโครงงาน ทำให้กลับบ้านไม่ตรงเวลา บางวันเร็ว บางวันช้า แต่ส่วนใหญ่จะช้ามากกว่า รถโดยสารก็หมด ต้องอาศัยมอเตอร์ไซคล์คนรู้จักกลับบ้าน บางวันก็รถตุ๊กๆ โดนด่าประจำเลยค่ะ หาว่าคบผู้ชายบ้าง เถลไถลบ้าง ที่จำแม่นที่สุดคือขอไปเรียนพิเศษและซื้อหนังสือ พ่อด่าเลยค่ะว่าจะไปหาผู้ชาย และนั่นคือกำแพงใหญ่ที่ถูกสร้างขึ้นด้วยความไม่เข้าใจของพ่อ หนูไม่เคยรู้สึกดีกับเขาเลยตั้งแต่นั้นมา เพราะว่าเวลาเขาไม่เมา เอาเท้าไปงัดปากเขายังไม่พูดเลยค่ะ! แต่พอเมาลูกเต้า เมีย พ่อตา แม่ยาย ( ตา- ยายของหนู เขาก็ไม่เว้น) พ่อด่าเกลี้ยง

       ตอนนั้นหนูสอบได้หลายมหาวิทยาลัย แม่เป็นคนตัดสินใจให้ว่าควรจะเรียนอะไร สาเหตุคืออบอุ่นดี เวลาไปเรียนไม่ต้องใส่ชุดนักศึกษา ( คณะวิศวะฯที่ลาดกระบังค่ะ) ได้ทุนจากมูลนิธิช่วยเหลือนักเรียนที่ขาดแคลนในพระบรมราชินูปถัมภ์ปีละ 5,000 บาท พ่อ-แม่เป็นคนส่งเสียค่ะ และนี่เองที่ทำให้หนูคิดว่าหนูเป็นหนี้บุญคุณเขา ทำให้หนูใช้เงินอย่างประหยัดที่สุด วันละ 30 บาท ค่าอาหารเช้า- กลางวัน มื้อเย็นกินมาม่าค่ะ ไม่เคยซื้อเสื้อผ้า น้าบริจาคบ้าง เพื่อนให้มาบ้าง ขาดๆ เก่าๆ จะมีดีก็ชุดนักศึกษา เชื่อไหมคะเรียนจบ 4 ปี ได้เกรดเฉลี่ย 2.69 มีชุดนักศึกษา 2 ชุด รองเท้าหนัง 1 คู่ เท่านั่นเอง ออกหางานทำจนทุกวันนี้

       ได้ทำงานที่นี่มา 10 ปีแล้วค่ะ ตั้งแต่ 2 พ. ค.39 ได้ทำงานเพราะมีพี่ของเพื่อนเป็นพนักงานเก่าที่นี่ ผลงานดีมากก็เลยอาศัยบารมีพี่เขาเข้ามา ก็เลยส่งเสียให้น้องได้เรียนจนจบปริญญาตรี ช่วงนั้นน้องมาอยู่ด้วยกัน ทำให้หนูรู้ว่า น้องอยู่กับพ่อ แม่ที่บ้าน ลำบากมาก ข้าวเช้าไม่ได้กินเพราะแม่ไม่มีเงินซื้อกับข้าว อย่างหรูก็ไข่ดาว 1 ฟอง แต่พ่อกินเหล้าทุกวัน ทำให้น้องเป็นโรคกระเพาะมาจนถึงทุกวันนี้ เพราะน้องกินไข่มื้อเช้าไม่ได้ทุกวันหรอกค่ะ ต้องมารอกินมื้อเที่ยงที่โรงเรียน

       ได้คุยกับน้าสาว เพิ่งรู้ว่าที่พ่อส่งเสียให้หนูเรียน อันที่จริงเงินของน้าทั้งนั้น แม่หยิบยืมแล้วจ่ายคืน ครบบ้างไม่ครบบ้าง แต่ที่สำคัญคือพ่อกินเหล้าทุกวัน แม่ไม่มีเงินซื้อกับข้าวกินก็ต้องอาศัยกินกับน้า ทำงานบ้านให้น้าเพื่อเป็นการตอบแทน ถึงว่า วันไหนที่หนูกลับบ้านไม่ค่อยได้กินกับข้าวดีๆ ส่วนใหญ่ต้องไปค้นของในตู้เย็นบ้านน้ามาทำกิน

       ทุกวันนี้บ้านหนูมีหนี้สินหลายแสนบาท

       1. รถกระบะ ราคา 60,000 บาท พ่อซื้อต่อมาจากน้าชายของหนู ( พ่ออยากได้ แต่แม่บอกว่าไม่มีเงินจ่าย พ่อบอกว่าก็เอามาก่อนแล้วค่อยผ่อนจ่ายให้ ทุกวันนี้ยังไม่ได้จ่ายเลยค่ะ กว่า 5 ปีแล้ว แต่พ่อก็ด่าน้าคนนี้ทุกวัน หาว่าคนรวยคบยาก)

       2. เงินสดๆ 150,000 บาท ก็น้าชายคนเดียวกับข้อ 1) น่ะค่ะ แม่ขอยืมมาใช้ เนื่องจากมีช่วงหนึ่งที่วัดข้างบ้านทำศาลาบ้าน พ่อไปช่วยเขาทำ ชนิดไม่คิดค่าแรง แม่ไม่มีเงินใช้ หนี้สินก็รุงรัง จึงต้องยืม ( ลืมบอกไปว่า น้าชายคนนี้ แม่หนูเป็นคนเลี้ยงดูตั้งแต่เด็ก ทำให้เขารักและผูกพันกันมาก) เมื่อสองสามปีที่ผ่านมา ก่อนที่หนูจะแต่งงาน หนูเพิ่งรู้จากคนรอบข้างว่า แม่เป็นคนที่อดทนที่สุด ไม่มีเงินซื้อกับข้าว ก็ต้องอาศัยบ้านน้าสาวกิน ในขณะที่พ่อกินเหล้าต่อเนื่องมาตลอด

       ขอย้อนไปตอนที่หนูเรียน ปี 2 พ่อขายรถ เปลี่ยนมาทำมีด ( มีดอรัญญิก จ. อยุธยา) พอมีพอใช้ ไม่มีเหลือเก็บ เพราะต้องส่งหนูและน้องเรียน จนน้องเรียนจบ ได้งานทำ แม่ถึงพอมีใช้บ้าง แต่ก็ไม่เหลือเก็บหรอกค่ะ ต้องจ่ายค่าเหล้า ต้องทำกับแกล้มให้เขาทุกวัน

       จนหนูแต่งงาน มีลูก พ่อจึงเลิกทำมีด เพราะฝุ่นจากเหล็กจะเป็นอันตราย หนูจำได้แม่นเลยว่า เขาพูดว่า “ อนามัยจัดจังโว้ย แล้วจะเอาเงินที่ไหนกินกันล่ะ ถ้าไม่ทำมีด” เพราะหนูบอกเขาว่าหนูกับน้องจะส่งเขาเอง วันที่หนูไปคลอด แม่ไปเฝ้า พอหนูกลับมาบ้าน ของในตู้กับข้าวในครัวเน่าหมดเลยค่ะ 4-5 วันที่พ่อเอาแต่เมา น้องชายหนูเขารำคาญเลยไปทำงานไม่กลับบ้าน พอแม่กลับมาเห็นนะ เกือบร้องไห้เลยค่ะ เน่าสุดๆ

       วีรกรรมของเขายังมีอีกมากมาย จนหนูตัดสินใจกู้เงินมาเปิดร้านขายของชำให้แม่ เพราะแม่จะได้ไม่ต้องตกเป็นเบี้ยล่างของพ่อตลอดไป แต่กลับเป็นว่าส่งเสริมให้พ่อกินเหล้ามากขึ้น กินตั้งแต่ตื่นนอน จนหลับ วันละประมาณขวดครึ่ง ต้องกินพาราฯมื้อละ 2 เม็ด ทุกมื้อ ทุกวัน เริ่มจากยาดอง มาเป็นเบียร์ มาเป็นเหล้าขาว บุหรี่ต้องคีบตลอด เมื่อก่อนสูบยาเส้น เดี๋ยวนี้สูบบุหรี่ซอง ไส้กรอง ก็หยิบเอาที่ร้านนั่นและค่ะ แม่บกว่าถ้าพ่อไม่กินเหล้า รายได้เข้าร้านจะมากกว่านี้ เพราะทุกวันนี้แกเมาแล้วมานั่งหน้าร้าน ใครเดินผ่านไปมาแกก็ด่า ประชดประชัน พูดจากระทบกระเทียบ จนลูกค้าไม่ค่อยอยากเข้าร้านแล้วค่ะ

       ใครมาซื้อของก็ด่าแม่ให้เขาฟัง สารพัดจะด่า คนอื่นจะเป็นอย่างไรรู้หมด ที่โบราณเรียกว่า ไฟในนำออก ไฟนอกนำเข้า ไม่มีผิดเลยค่ะ ไม่อาบน้ำ 4-5 วัน ไม่สระผมเป็นเดือน ทุกวันนี้แยกกันนอนกับแม่เพราะแม่ต้องเลี้ยงลูกของหนูที่ฝากไว้ ลูกสาวหนูตอนนี้เริ่มตาเหลือง พูดจาหยาบคาย ด่าเหมือนที่พ่อด่าแม่นั่นแหละค่ะ เสาร์-อาทิตย์หนูกับสามีจึงกลับไปอยู่กับลูกที่บ้านพ่อแม่ เป็นวันหยุดที่แย่มากๆ ค่ะ ไม่มีความสุขเลย ต้องโดนพ่อด่าทุกวัน ทะเลาะกันทุกวัน ต้องทนได้ยินพ่อแม่ทะเลาะกันทุกวัน เดินวนไปวนมาในร้าน ทำงานไม่เป็นสักอย่าง สร้างความสกปรกให้แม่ตามเก็บทุกวัน สงสัยจะเป็นวัณโรคด้วย ไม่ยอมไปตรวจ เวลาแกหลับแกจะละเมอมากๆ ด่าเหมือนที่ด่าตอนไม่หลับนั่นแหละ ที่สำคัญคือแกไล่หนูออกจากบ้านด้วย แกทวงบุญคุณที่ส่งหนูเรียน ที่เลี้ยงหนูมา ( ทั้งที่หนูไม่เคยรู้สึกว่าได้รับความรักจากแกเลย)

       แม่จะนอนห้าทุ่ม จัดร้าน เก็บข้าวของล้าง ทำความสะอาดบ้าน และตื่นตีห้า เพราะถ้าไม่ตื่นจะโดนพ่อด่ายกตระกูลเลยค่ะ ส่วนพ่อ จะตื่นนอนตีสองแล้วหลับตอนกลางวันตลอดทั้งวัน ตื่นมาดูโลกอีกทีก็บ่ายๆ เย็นๆ กินเหล้าแล้วก็นั่งพร่ำพรรณนาอยู่หน้าร้าน คอยด่าคนโน้นคนนี้ให้แม่ฟังเป็นขวัญหู

       ทุกวันนี้หนูเป็นโรคซึมเศร้ามากๆ แต่เข้ารับการรักษาแล้ว ปู่ก็ขี้เมา เคยเข้ารับการรักษาที่ศรีธัญญา ทั้งปู่ – ย่าเป็นวัณโรค และย่าตายเพราะตรอมใจ พ่อเป็นทั้งขี้เมา นักเลงหัวไม้ ฆ่าคนมาแล้ว 4 คน แล้วก็ขู่จะฆ่าแม่ จะปาดคอแม่อยู่บ่อยๆ เวลาทะเลาะกันไม่ตีกันหรอกค่ะ ด่ากันอย่างเดียว พูดจาซ้ำซากไม่ยอมหยุด จนกว่าจะหลับไปเอง

       น้องหนูแยกไปมีครอบครัวแล้ว สบายใจไปแล้ว ไม่ต้องทนกับพฤติกรรมเลวร้ายของพ่ออีกต่อไป ตอนที่หนูมีอาการโรคซึมเศร้ากำเริบนะ หนูอยากจะฆ่าเขาให้ตายไปเลย ต้องตายอย่างทรมานด้วยนะ มันจะได้สมใจ เอาแบบที่หายใจรวยรินแล้วมีแม่อยู่ข้างๆ โอดโอยให้ใครๆ ช่วย แล้วก็ไม่มีใครช่วยได้ อย่างนี้แหละ แต่จะว่าไปแล้ว ตอนนี้ที่หนูรับการรักษามาปีกว่าแล้ว หนูก็ยังรู้สึกเช่นนั้นอยู่ หนูเกลียดแกมาก มากเกินที่จะเขียนอธิบายความเลวร้ายของคนขี้เมาที่เมาสุดๆ ตลอดทั้งวันทั้งคืน

       หนูคิดว่า ถ้าหนูผ่อนส่งรถกระบะที่ซื้อไว้จนหมด หนูจะหาทางฆ่าพ่อให้ตาย แล้วกลับไปอยู่กับแม่ หนูจะทำงานด้วยวุฒิ ม.6 เพราะหนูเกลียดดีกรีปริญญาตรีที่พ่ออ้างว่าเขาเป็นคนส่งเสียให้หนูเรียน ทั้งๆ ที่เป็นแม่ต่างหาก หนูจะอยู่กับแม่อย่างมีความสุขเสียที หนูจะขอให้หมอช่วยถ่ายเลือดในตัวหนูให้หมด เพราะหนูเกลียดเลือดเนื้อเชื้อไขของเขาที่มีในตัวหนูให้หมดไป ถ้าเขาตายหนูจะรีบเผาภายใน 1 คืน ไม่มีธูป เพราะคนอย่างเขาไม่สมควรที่จะได้รับความเคารพจากใครทั้งนั้น ไม่มีพระเพราะตัวเขาเองด่าพระทุกวัน หนูจะเป็นเด็กดี ดูแลตา-ยาย เลี้ยงลูกให้มีพลังแห่งความรักที่สมบูรณ์ที่สุดเท่าที่จะมีได้ ไม่ให้ขาดหายเหมือนที่หนูเคยเป็นมา จะทำงานหาเงินให้แม่ได้ไปเที่ยวทะเล พักผ่อนหย่อนใจ นอนหลับให้สนิท ตื่นนอนสายๆ และมีชีวิตที่สบายมากๆ ขึ้น

       หนูต้องขอโทษด้วย ที่มาระบายเรื่องบ้าๆ แบบนี้ แต่สัปดาห์นี้หนูแม่ยากจริงๆ เรื่องงานก็เบื่อ เรื่องครอบครัวทำให้หนูเสียประสาทมากๆ ค่ะ บางครั้งหนูโทษพระเจ้าว่าทำไมสร้างหนูมาแบบนี้ แต่พอหนูคิดถึงแม่ แม่หนูน่าสงสารกว่าหนูมากนัก บางครั้งก็ขอบคุณพระเจ้าที่สร้างความเข้มแข็งให้เราสามารถอดทนต่อสิ่งต่างๆ ได้มากมายจนสามสิบกว่าปีแล้ว แต่ความน้อยใจดูเหมือนจะเยอะไปหน่อย ทุกวันนี้หนูอธิษฐานให้พ่อเลิกเหล้า เลิกบุหรี่ แต่ด้วยความหวังอันน้อยนิด หนูกลับคิดในใจลึกๆ ว่า ถ้าอย่างนั้นพระเจ้าช่วยทำให้พ่อตายแล้วสำนึกผิดเสียที แม่จะได้มีความสุขมากกว่านี้

       ท้ายที่สุดนี้ ขอบพระคุณพี่ที่หนูมีความหวังว่าพี่คงอธิษฐานให้หนูมีความอดทนมากขึ้น พระเจ้าจะต้องไม่ทอดทิ้งให้หนูคิดอะไรผิดๆ เพียงลำพังเพราะอารมณ์โกรธที่หนูมี หากพี่คิดว่าหนูคิดผิด หรือสิ่งใดที่หนูกระทำไปแล้วผิด ช่วยสั่งสอนด้วย เพราะหนูไม่มีพ่อคอยสั่งสอนเหมือนคนอื่นเขาค่ะ