การสัมมนาศิษยาภิบาลและผู้นำคริสตจักรเมทอดิสต์

วันจันทร์ที่ 6 มิถุนายน ค.ศ. 2005

การเสริมสร้างศิษยาภิบาลท่ามกลางความท้าทายในปัจจุบัน

	วันจันทร์ที่ 6 มิถุนายน ค.ศ. 2005
0900	นมัสการ
0915	การเสริมสร้างศิษยาภิบาลท่ามกลางความท้าทายในปัจจุบัน การทรงเรียกกับความสามารถ โดย บิชอป โรเบิร์ต โซโลมอน
1030	พักรับประทานอาหารว่าง
1100	การเสริมสร้างศิษยาภิบาลท่ามกลางความท้าทายในปัจจุบัน การเปลี่ยนแปลงตนเองกับงานรับใช้ โดย บิชอป โรเบิร์ต โซโลมอน
1230	พักรับประทานอาหารกลางวัน
1400	การเสริมสร้างศิษยาภิบาลท่ามกลางความท้าทายในปัจจุบัน สู่การอภิบาลศิษย์ที่สมบูรณ์: ความเหนื่อยล้าในงานรับใช้ ปัจจัยเสี่ยง ความขัดแย้งในครอบครัว และเรื่องเพศ ตอนที่ 1 โดย แดนนี อึ๊ง
1500	พักรับประทานอาหารว่าง
1530-1700	การเสริมสร้างศิษยาภิบาลท่ามกลางความท้าทายในปัจจุบัน สู่การอภิบาลศิษย์ที่สมบูรณ์: ความเหนื่อยล้าในงานรับใช้ ปัจจัยเสี่ยง ความขัดแย้งในครอบครัว และเรื่องเพศ ตอนที่ 2 โดย แดนนี อึ๊ง

บิชอป โรเบิร์ต โซโลมอน บิชอป คริสตจักรเมทอดิสต์แห่งประเทศสิงคโปร์ รองประธานสภาคริสตจักรแห่งชาติ อดีตผู้อำนวยการและสมาชิกปัจจุบันใน คณะกรรมการวิทยาลัยศาสนศาสตร์ทรินิตี ประเทศสิงคโปร์

มิสเตอร์แดนนี อึ๊ง ประธานหน่วยงานให้คำปรึกษาคริสเตียนแบบ องค์รวมแห่งเอเชีย นักจิตวิทยาที่ปรึกษาแห่งศูนย์ให้คำปรึกษา แรฟเฟิลส์ โรงพยาบาลแรฟเฟิลส์ ประเทศสิงคโปร์ ผู้ก่อตั้งหน่วยงาน Family Connexion

การสัมมนาศิษยาภิบาลและผู้นำคริสตจักร: สู่การอภิบาลศิษย์ที่สมบูรณ์

1.1 อะไรคือความสำเร็จและความล้มเหลว

- ผิดหรือไม่ที่อยากประสบความสำเร็จ

- เราให้คำนิยามความความสำเร็จและความล้มเหลวว่าอย่างไร

- เราวัดความสำเร็จและความล้มเหลวได้อย่างไร

1.2 การสร้างแนวคิดเกี่ยวกับความสำเร็จ/ความล้มเหลวในคริสเตียน

1.2.1 “พระกิตติคุณ” แห่งความมั่งคั่ง (โยชูวา 1:8; ฟีลิปปี 4:19)

- พระเจ้าทรงประสงค์ให้ลูกๆ ของพระองค์มั่งคั่งทางวัตถุ

ข้อพระคัมภีร์ที่โต้แย้ง คือ 2 โครินธ์ 11:23-27

2 โครินธ์ 12:7-10

สุภาษิต 15:16

สุภาษิต 16:16

1 ทิโมธี 6:6-11

ฮีบรู 13:5

1.2.2 “พระกิตติคุณ” แห่งความเรียบง่าย (ลูกา 6:20; 2 ทิโมธี 3:12; มัทธิว 19:21)

พระเจ้าเป็นพระเจ้าของคนยากจน เราจึงต้องทำตามแบบอย่างของพระคริสต์

1.2.3 สู่การให้คำนิยามใหม่ของคำว่าความสำเร็จและความล้มเหลว

- พระเจ้าทรงตัดสินพระทัยว่าจะประทานสิ่งใด (มัทธิว 20:1-16)

- ทุกคนมิได้รับในจำนวนที่เท่าเทียมกัน (มัทธิว 25:14-30)

- ความสำเร็จตามพระคัมภีร์คือการมีพระเจ้าในขนาดที่เท่ากัน

(มัทธิว 16:24-26; ยอห์น 6:27; ยากอบ 1:11; ยากอบ 4:7-12)

i) ชีวิตส่วนตัว (1 เปโตร 2:2; เอเฟซัส 5:4; สดุดี 127:2; 1 โครินธ์ 6:19-20)

ii) ครอบครัว (1 ทิโมธี 5:8; เฉลยธรรมบัญญัติ 6:6-9; เอเฟซัส 5:33;

เอเฟซัส 6:4)

iii) งาน (2 เธสะโลนิกา 3:16-18; 1 เปโตร 2:18; เอเฟซัส 6:7; 1 ทิโมธี 2:9-10)

iv) คริสตจักร (ฮีบรู 10:25; เอเฟซัส 4:16; กาลาเทีย 6:6)

v) ชุมชน (โรม 13:1-2; โรม 13:6-7; 1 เปโตร 2:12; กาลาเทีย 2:10)

5 วิธีพื้นฐานสู่ความคิดที่ผิดเพี้ยน

ข้อผิดพลาดที่ 1: การเลือกกำหนดสาระสำคัญ (selective abstraction)

การพุ่งเป้าไปในรายละเอียดจากภาพรวมทั้งหมด และใช้รายละเอียดเหล่านี้เท่านั้นในการอธิบายประสบการณ์ทั้งมวล

ตัวอย่างเช่น “ไม่มีใครชอบผมเลยเพราะเมื่อเช้านี้จอห์นไม่ยิ้มให้ผม และเพื่อนร่วมงานสามคนของผมก็ออกไปกินข้าวกลางวันด้วยกัน ไม่เป็นไรหรอกถ้าผมจะถูกบอกให้ไม่ต้องเข้าประชุม”

ข้อผิดพลาดที่ 2: การอนุมานโดยพลการ (arbitrary inference)

การลงความเห็นโดยปราศจากพยานหลักฐาน หรือแม้เมื่อหลักฐานอาจตรงกันข้ามกับความเห็นนั้น

ตัวอย่างเช่น “ฉันรู้ว่าฉันเป็นคนต่อไปที่จะถูกปลดเพื่อลดค่าใช้จ่าย ทุกคนบอกว่าฉันทำงานดี แม้แต่เจ้านายยังขึ้นเงินเดือนให้ฉันเลย นี่ก็เพียงเพื่อจะทำให้ตัวเขาเองรู้สึกดีขึ้นก่อนที่เขาจะโยน “ลูกระเบิด” ใส่ฉัน”

ข้อผิดพลาดที่ 3: การสรุปเกินการ (overgeneralization)

การสรุปหรือลงความเห็นบนพื้นฐานของเหตุการณ์เพียงเหตุการณ์เดียว

ตัวอย่างเช่น “ชีวิตทั้งชีวิตของฉันกำลังพังทะลาย! พระเจ้าต้องต่อต้านฉันแน่เลย! ทำไมฉันสตาร์ทรถไม่ติดนะ”

ข้อผิดพลาดที่ 4: การทำให้เป็นส่วนตัว (personalization)

การนำเหตุการณ์นั้นเข้ามาเกี่ยวพันกับตัวเรา โดยไม่มีหลักฐานปรากฏว่าเป็นอย่างนั้น

ตัวอย่างเช่น “ฉันรู้ว่าฉันเป็นกุ๊กที่แย่จริงๆ แขกกินอาหารที่ฉันทำไม่หมด (แม้ว่าแมรี่จะทำอาหารสำหรับ 30 คนเพื่อให้แขกเพียง 18 คนรับประทาน!)”

ข้อผิดพลาดที่ 5: ความคิดที่แยกออกเป็นสองส่วน (dichotomous thinking)

การแบ่งแยกเหตุการณ์ออกเป็นประเภทต่างๆ ที่ไม่อย่างใดก็อย่างหนึ่ง หรือ ทั้งหมด/ไม่ใช่เลย แทนที่จะเป็นแบบต่อเนื่อง

ตัวอย่างเช่น “ผมเป็นพ่อที่ไม่ดีเลย จอห์นเกลียดผมเพราะคราวนี้ผมผิดสัญญา ผมมันเป็นพวก

ไอ้ขี้แพ้”

การจัดการกับความเครียด

ความเครียดคือความสัมพันธ์ระหว่างบุคคลกับสิ่งแวดล้อม ซึ่งถูกบุคคลนั้นประเมินว่าทำให้เขา/เธอใช้พลกำลังของตนอย่างเต็มที่หรือมากเกินไป ดังนั้น จึงเป็นอันตรายต่อความเป็นอยู่ของเขา/เธอ

ผลของความเครียดที่มีต่อสุขภาพและความเป็นอยู่

q ความเจ็บป่วย

q ความกดดัน

q การสูญเสียระบบภูมิคุ้มกัน

q โรคหัวใจหลอดเลือดแดง

q หงุดหงิดง่าย

q สูญเสียสมาธิ

q การหมดหนทางที่จะเรียนรู้

สาเหตุของความเครียดอันเนื่องมาจากการทำงาน

q การเรียกร้องต้องการในงาน

q สภาวะการทำงานที่รุนแรง

q ความสัมพันธ์ส่วนตัวในทางลบ

q ความขัดแย้งในด้านบทบาทและหน้าที่

q การเปลี่ยนแปลงในองค์กร

q การประเมินการปฏิบัติงาน

q ความคลุมเครือในด้านบทบาทและหน้าที่

q การขาดความมีส่วนร่วมในการตัดสินใจ

q งานหนักเกินไป

q งานน้อยเกินไป

q ความรับผิดชอบต่อผู้อื่น

q ความรับผิดชอบโดยปราศจากสิทธิอำนาจ

q ความเหนื่อยล้า

ปัจจัยที่มีผลกระทบต่อผลลัพธ์ของความเครียด

“มิใช่สิ่งที่เกิดขึ้นกับคุณหรอกที่สำคัญ แต่วิธีที่คุณจัดการกับมันต่างหากที่สำคัญ”

- ฮันส์ เซลยี -

1. การตอบสนองส่วนบุคคล

q บุคลิกประเภท ก

q บุคลิกประเภท ข

2. นิสัยและอารมณ์ส่วนบุคคล

3. ทักษะทางสังคม

4. ความภาคภูมใจในตน/ความเคารพตนเอง

วิธีการจัดการกับความเครียด

“ทุกสิ่งเร่งด่วน แต่มิใช่ทุกสิ่งที่สำคัญ”

- ชาร์ลส์ สวินดอลล์ -

1. การบริหารจัดการเวลาที่ดี

2. การตั้งเป้าหมายที่เป็นไปได้

3. การจัดลำดับความสำคัญก่อนหลัง

4. การดำเนินชีวิตที่สมดุล

q การหาความบันเทิง

q โภชนาการ

q การพักผ่อนยามว่าง

q การออกกำลังกาย

q การทำงาน

5. เทคนิคการผ่อนคลาย

6. การใคร่ครวญภาวนา

7. จินตนาการ

8. กลุ่มสนับสนุนช่วยเหลือ

9. การมอบหมายหน้าที่และความร่วมมือ

ภาคผนวก

1) ภาพแสดงลักษณะของความเครียดในการทำงาน

2) ระบุต้นกำเนิดของความเครียดจากการทำงาน

3) คุณรับมือได้ดีเพียงใด

4) คุณเป็นคนยืนหยัดเพียงใด

5) ทำความรู้จักอาการแห่งความเครียด

6) รายการตรวจเช็คความเหนื่อยล้า

7) คุณเอางานกลับไปทำที่บ้านใช่ไหม

8) บุคลิกภาพแบบ ก และ แบบ ข

9) เครื่องวัดระดับการปรับตัวทางสังคม

10) เรียนรู้ที่จะผ่อนคลาย

ภาพแสดงลักษณะของความเครียดในการทำงาน

เครื่องวัดนี้จัดหาข้อมูลบางอย่างในเรื่องความเครียดในการทำงาน คำแนะนำสำหรับการให้คะแนนและตีความหมายปรากฏอยู่ในตอนท้าย

ข้อความต่อไปนี้บรรยายสภาวะการทำงาน สิ่งแวดล้อมของงาน หรือความรู้สึกส่วนตัวที่ผู้คนประสบในการทำงาน หลังจากอ่านข้อความแต่ละข้อแล้ว ให้ทำวงกลมที่คำตอบซึ่งสะท้อนสภาวะการทำงานในสถานที่ทำงานของคุณมากที่สุด ถ้าข้อความนั้นเกี่ยวกับความรู้สึกส่วนตัว คุณก็ต้องระบุระดับความรู้สึกของคุณต่องานว่ามีมากน้อยแค่ไหน

ไม่เลย = ไม่เป็นความจริงเลยในสภาวะการทำงานหรือในความรู้สึกของคุณ

ไม่บ่อย = สภาวะหรือความรู้สึกเกิดขึ้นประมาณ 25% ของเวลา

บางครั้ง = สภาวะหรือความรู้สึกเกิดขึ้นประมาณ 50% ของเวลา

บ่อยครั้ง = สภาวะหรือความรู้สึกเกิดขึ้นประมาณ 75% ของเวลา

ส่วนมาก = สภาวะหรือความรู้สึกมักจะเกิดขึ้นเสมอ

ไม่เลย ไม่บ่อย บางครั้ง บ่อยครั้ง ส่วนมาก

1. พนักงานผู้ช่วยไม่มีความสามารถหรือไม่มีประสิทธิภาพ	1	2	3	4	5
2. งานของฉันไม่มีการกำหนดไว้อย่างชัดเจน	1	2	3	4	5
3. ฉันไม่แน่ใจว่าพวกเขาคาดหวังอะไรจากฉัน	1	2	3	4	5
4. ฉันไม่แน่ใจว่าในอนาคตพวกเขาจะคาดหวังอะไรจากฉัน	1	2	3	4	5
5. ดูเหมือนฉันไม่สามารถทำให้ผู้บังคับบัญชาพอใจได้	1	2	3	4	5
6. ดูเหมือนฉันจะสามารถพูดกับผู้บังคับบัญชาของฉันได้	5	4	3	2	1
7. ผู้บังคับบัญชาพูดว่าฉันไม่มีความสามารถ แต่ฉันก็ยังต้องรับคำสั่งจากเขา	1	2	3	4